Yıllar sonra kendimi kitaplara verdiğim zaman, o günlerde hissettiğim sıradanlığı ve bayağılığı en iyi ifade eden satırları Fransız şair Gerard de Nerval’in bir kitabında okudum. En sonunda “aşk acısından kendini asan şair, “hayatının aşkını sonuna kadar kaybettiğini” anladıktan sonra, Aurelia adlı kitabının son bir sayfasında,
- bundan sonra hayatın kendisine yalnızca “ kaba oyalanmalar “ bıraktığını söyler.