Erol
@Bibliyofil25
28 okur puanı
Şubat 2024 tarihinde katıldı
Serinin dördüncü ve şu ana kadar en güzeli bence. Önceki serilerde Sebastian Yılanbalık hep hikayenin sonunda ortaya çıkardı, bu sefer öyle olmadı. Esrarengiz bir yolcu olarak kasabaya gelen Sebastian Yılanbalık, bizzat Violet ve Harbie tarafından karşılanarak otele yerleştirildi. Bu işin içinde bir bit yeniği olduğundan şüphe eden kahramanlarımız Yılanbalık’ın peşine düşerek neyin peşinde olduğunu araştırmaya başlarlar.
Varlığı unutulan balmumu müzesi Yılanbalık’ın emellerini gerçekleştirmek için kullanacağı yeni karargahı olmuştur. Burayı tekrardan canlandıracağını ve kasabaya yeniden turist çekeceğini söyleyen Yılanbalık, kasabalının da böylece güvenini kazanmaya çalışır. Bunda başarılı da olur ama ona güvenmeyen birileri var ve bu birileri onun palanlarını bozacaktır.
Sürükleyici, akıcı ve sizi olayların içine çekecek türden bir kitap, küçük büyük herkes gönül rahatlığıyla okuyabilir. Son kitaba başlamak için sabırsızlanıyorum. Herkese iyi okumalar.
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Serüven kaldığı yerden devam ediyor. Hem akıcı hem de olaylar sizi kitabın içine çekiyor. Harbie ve Violet'in, Yılanbalik'la başları yine dertte. Başlarda olayın içinde değilmiş gibi gözüken Yılanbalik kitabın sonunda kötü karakter olarak yine karşımıza çıkıyor.
Böyle kitapları okurken acı çekiyorum kendimi onların yerine koyuyorum ben olsam nasıl olurdu diye yapamıyorum. İnsanın gönlünün ta derinlerine işliyor. Bu kitabın benim yüreğimi acıtan diğer tarafı işlenen hikayenin gerçek hayatta yaşanmış olması
Petey doğuştan serabral palsi hastası olarak dünyaya gelir. Hastalığı hakkında fazla bilgi olmadığı için (ki sene 1922) zihinsel engelli olacağı düşünülerek akıl hastanesine yatırılır. Petey bunlara rağmen içi sevgi ve mutlulukla doludur bu yüzden çevresindeki herkes onu sevmektedir.
Calvin soğuk bir kış günü perperisan bir şekilde bakım evinin önüne bırakılır, ayakları çelimsiz olan Calvin tekerlekli sandalyede hayatıni sürdürmektir. Bakım evinde Petey'le tanışır ve yakın dost olurlar. Ne Petey Calvinsiz ne de Calvin Petey'siz yaşayabilir.Ama gün gelir iki yakın dost birbirinden ayrılmak zorunda kalırlar. Farklı kurumlara nakledilen yakın dostlar ayrılığın vermiş olduğu derin acıyla melekolik bir hale bürünürlerCalvin'den uzun süre haber alamayan Petey yeni kurumunda Trevor adında bir çocukla tanışır hayatı bir anda bambaşka bir hale dönüşür ve Petey eski günlerdeki gibi yine etrafına mutluluk ve sevinç membağı olur.
Sonu hüzünlü bitse de dostluk, fedakarlık ve sevgi adına çoğu değerleri insanlara armağan eden bu kitap özelikle çocukların okumalari için teşvik edilmesi lazım.
İçimdeki Müzik kitabının devamı olan kitapta kahramanımız yine aynı yani Melodi'dir. Melodi bu sefer sınırlarını zorlayıp bir kampa katılır. Kampta kendisi gibi fiziksel engeli olan çocuklar vardır. Bu kampta müthiş deneyimler yasayan Melodi çok samimi arkadaşlıklar edinir.
Annesi bu kampa katılması konusunda başta tereddüt içersindedir. Ama kampla ilgili araştırma yaptıktan sonra ikna olur. Ayrıca kampla ile ilgili yerinde de inceleme yapmıştır
Kampta kendi kişisel ihtiyaçlarını nasıl karşılayacağı konusu başta aklımı çok meşgul etmişti ama Trinity bu konuda kusursuz bir yardımcı olarak Melodi'ye en zor anlarında
yetişiyor. Yüzmek, ata binmek, uçmak... Nice aktiviteler Melodi'nin hayatında hiç deneyimlemediği veya deneyimlemeyeceği türden ama bu kamp sayesinde hepsi mümkün oldu.
Empati duygunuzun tavan yapacağı, okurken hem hüzünleneceğiniz hem de çoğu yerde Melodi'nin mutluluklarina ortak olacağınız hem gençlerin hem de büyüklerin mutlaka okuması gereken bir kitap.
Melodi, doğuştan fiziksel engelli dünyaya gelmiştir. Fiziksel engeline rağmen çok zekidir. Bu gerçeği ilk fark eden annesi, babası ve komşuları bayan Violet olmuştur. Bu dünyaya hangi şartlarda gelirsen gel eğer iyi bir anne ve babaya sahipsen bunların pek bir önemi olmayacaktır. Bu kitapta da bunun bariz örneğini görmekteyiz.
Melodi’nin çok şey söylemek istemesi, bunu dile getiremeyişi, o çaresizlik beni derinden etkiledi. Düşünün karşınızdakine çok şey söylemek istiyorsunuz ama karşınızdaki kişi sizi anlayamıyor, duyamıyor ya da siz söyleyeceklerinizi duyuramıyor ve dile getiremiyorsunuz çok acı bir çaresizlik. Yazar, bize sahip olduklarımızın büyük nimetler olduğunu hatırlatıyor ve farkındalık adına büyük bir iş başardığına inanıyorum.
