İnsan, insana merhem sanır kendini, yanılır;
Her kalp, ötekinin nabzında kendi korkusunu duyar.
Yaklaştıkça çoğalır içimizdeki ıssızlık,
Ve en çok da birlikteyken büyür ayrılık.
İnsan kendini sever sanır,
oysa sadece kendine katlanır.
Aynaya bakarken yüzünü değil,
suçlarını görür.
Ve der ki:
“Ben iyi biriyim.”
Bunu en çok,
iyi olmadığını bildiği anlarda söyler.