GmbllEmn
@Bikitapdeniz
Gumballın dünyası
82 okur puanı
Eylül 2025 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
İnsanın Onur Mücadelesi1000Kitap
Roman, yaşlı ve düşük rütbeli bir kâtip olan Makar Devuşkin ile uzak akrabası genç Varvara Dobroselova arasındaki mektuplaşmalardan oluşur. İkisi de toplumun en alt basamağında, yoksulluk ve çaresizlik içinde hayata tutunmaya çalışmaktadır.Burda yoksulluk sadece fiziksel yoksulluk değil , bir haysiyet meselesi halindedir.
Makar için giyim kuşam, sadece soğuktan korunma aracı değil, toplumda bir "yer" işgal etme biletidir.Devuşkin maddi durumu berbat olmasına rağmen, Varvara’ya yardım edebilmek için kendi boğazından keser.Makar, Varvara’ya şekerleme veya yeni bir elbise alabilmek için kendi çayından ve tütününden vazgeçer. Onun için sevmek, "yoklukta bölüşmek" değil, "kendini yok ederek ötekini var etmek"tir.
Onun derdi sadece açlık değil, toplum içinde "görünür" olmak ve "insan yerine konulmak"tır.
Varvara, Makar’a göre çok daha gerçekçi ve belki de daha sert bir karakterdir.Kitabın sonunda zengin ama kaba Bikov ile evlenmeyi kabul etmesi, hayatta kalma içgüdüsüdür. Varvara, Makar’ın ona sunduğu "duygusal sığınak"la karnının doymayacağını bilir çünkü.
Makar ve Varvara arasındaki bağın adı konulmamıştır. Makar, Varvara’ya bazen bir baba şefkatiyle yaklaşır (ona "yavrum", "kızım" der), bazen de kıskanç bir aşık gibi davranır.Karakterler arasındaki ilişki baba -kız yada imkansız aşk dan ziyade iki yaralı ruhun birbirine pansuman olma çabasıdır.
Kıyafeti değişmek yoksulluk içinde belki zor durabilir ama asıl zor olan fikirleri ve düşünceleri değişmektir .
Keyifli okumalar dilerim herkese
Düşünün ki, büyük bir şehrin göbeğinden kopup gelmişsin. Yanında kitapların, entelektüel dertlerin, "dünyayı kurtarma" fikirlerin var. Sonra seni alıyorlar, Hakkâri’nin bir köyüne, karın göbeğine bırakıyorlar. Dilini bilmediğin insanlar, derman olamadığın hastalıklar...
O'nun Çaresizliği
Biz kendimizi çok bilgili sanıyoruz ama doğanın karşısında aslında bir hiçiz. Kitaptaki öğretmen, çocuklara "A" demeyi öğretmek istiyor ama çocuklar açlıktan ya da hastalıktan ölüyor. O an o alfabe, o kitaplar ne kadar anlamsız kalıyor, biliyor musunuz? Kitabı okurken o çaresizliği iliklerinize kadar hissediyorsunuz.
Düş mü, Gerçek mi? Kitabın en garip ve güzel yanı şu karakter oraya gerçekten gitti mi, yoksa bu bir rüya mıydı? O kadar yalnız ki, bir süre sonra kendi zihninin içinde kayboluyor. Okurken "Bu adam deliriyor mu yoksa uyanıyor mu?" diye soruyorsunuz..:)
Ferit Edgü, 1960’ların başında yedek subay öğretmen olarak Hakkâri’nin Pirkanis (şimdi Işıklar) köyüne gittiğinde tam bir "kültür şoku" yaşıyor.Edgü bir anısında der ki: "Oraya gittiğimde sadece kar vardı. İnsanlar karın altında yaşıyordu. Ben onlara bir şeyler öğretmeye gitmiştim ama baktım ki asıl öğrenmesi gereken benim."
Edgü’ye hep sorarlar: "Neden karakterin bir adı yok da sadece 'O' diyorsun?" diye. Edgü bunu şöyle açıklıyor: Oradayken kendini bir isimle, bir kimlikle tanımlayamamış. O kadar büyük bir yalnızlık ve doğa baskısı varmış ki, bir süre sonra sadece bir "nesne" gibi hissetmeye başlamış. Yani "O", aslında ismini ve geçmişini karların arasında kaybeden Ferit Edgü’nün ta kendisi.
Gelelim filme ...
Genco Erkal o kadar iyi oynamış ki, bir sahnede köylülere bakarken gözlerindeki o "Ben ne yapacağım şimdi?" korkusunu görüyorsunuz. O meşhur "ilaç yok, yol kapalı" sahneleri insanın boğazını
Burjuvazinin 'mükemmel' yalanı1000Kitap
Öncelikle kitabın yazım serüveni hakkında bilgi vermek istiyorum
İşin aslı, bu kitap aslında iki farklı zamanda yayımlanan iki ayrı eserin birleşimidir aslında
1941: İlk iki bölüm (Ilona ve Péter’in hikayesi) Macaristan’da Az igazi (Asıl Olan) adıyla yayımlanmıştır.
1980: Márai, sürgündeyken hikayenin eksik kalan kalbi olan Judit’in bakış açısını ve sonrasını ekledi.
Yani aradan geçen 40 yıl, savaşı, yıkımı ve koca bir sınıfın yok oluşunu da kitaba dahil etmiş. Biz bugün bu eseri okurken aslında Márai’nin 40 yıllık bir olgunlaşma sürecine, bir adamın ve bir yazarın yaşlanışına tanıklık ediyoruz. Kitap karışık çerez gibi çoğu konuyu barındırıyor bu konuda çok beğendim.
Kitabın ilk yarısında Ilona ve Péter’in dünyasındayız. Kristal avizeler, titizlikle seçilmiş kelimeler, her şey o kadar kusursuz ki... Ama Márai bize şunu fısıldıyor: "Bir şey bu kadar mükemmelse, içinde mutlaka bir çürüme vardır." Ilona’nın acısı çok gerçek.Ilona o kadar şık, o kadar "olması gerektiği gibi" bir kadın ki... Ama içten içe kocasının ruhunun kendisinden kaçtığını biliyor. Onun samimiyeti, kendi sınıfının kibarlığına hapsolmuş olmasında. Kocası Péter'in cüzdanında bulduğu o ufacık kurdele parçası (Judit'e ait olan), aslında Ilona'nın tüm dünyasının yıkıldığı andır. Onun trajedisi şu : Her şeye sahipsin ama hiçbir şeysin. Çünkü sevdiğin adamın zihnindeki o "vahşi ve yabancı" kadının yerini asla tutamıyorsun.
Peter :
Zengin, kültürlü, her şeyi var ama o gidip hizmetçisi Judit’e saplanıp kalıyor. Neden? Çünkü Judit onun için "gerçek." Péter, kendi sahte ve steril hayatından kaçmak için Judit’e sığınıyor. Péter, Judit’i sevmiyor aslında; Judit’in temsil ettiği o "çiğ hayatı" seviyor. Péter, Judit’e ulaştığında mutlu olmaz; aksine, hayalindeki o gizemli kadının kanlı canlı, bencil ve çiğ
Bir Sokak Köpeğinden "Vatandaş" Oluşturmak1000Kitap
Hikaye, Moskova’nın dondurucu soğuğunda karnını doyurmaya çalışan, insanların merhametsizliğinden nasibini almış akıllı bir sokak köpeği olan Şarik ile başlar. Seçkin bir cerrah olan Profesör Preobrajenski, Şarik’i eve alır; ancak amacı sadece onu beslemek değildir.
Profesör, Şarik’e ölmüş bir serserinin (Poligraf Poligrafoviç Şarikov) hipofiz bezini ve testislerini nakleder. Sonuç Köpek fiziksel olarak insana dönüşür ancak karakteri, aldığı organların sahibinden gelen kaba, alkolik ve görgüsüz mirası taşır.
Şarikov kısa sürede sistemin boşluklarını öğrenir. "Vatandaş" haklarını talep eder, profesörün evine çöreklenir ve sonunda "Sokak Hayvanlarını Temizleme Birimi"nin başına geçer. Kendi kökenini avlayan bir cellat olur.
Şarik, bir köpekken minnettar ve gözlemciyken; Şarikov olduğunda kaba, küfürbaz ve zorba birine dönüşür.
Bulgakov, Şarikov karakteri üzerinden Sovyetler Birliği’nin "yeni, ideal insanı oluşturma" çabasını yerden yere vurur.
Bulgakov çok önemli bir soru sorar: Doğaya müdahale etme hakkımız var mı?
Profesör, evrimi hızlandırmaya çalışırken aslında bir canavar oluşturmuştur. Onun şu meşhur tespiti, bence kitabın kalbidir:
"Bir köpeğe insan kalbi takabilirsiniz ama bu onu insan yapmaz; sadece daha tehlikeli bir mahluk yapar.
Sonuç Olarak
Köpek Kalbi, bir oturuşta okunabilecek kadar akıcı ama etkisi yıllarca sürecek kadar derindir. Bulgakov bize şunu hatırlatır: Zorla medeniyet inşa edilemez. Bir canlıyı (veya bir toplumu) dışarıdan müdahale ile değiştirmeye çalışmak, genellikle başladığınız yerden daha kötü bir noktada bitmenize neden olur.
Şarikov’un o meşhur "Her şeyi paylaşmalı!" sloganı, altı boş bir eşitlik anlayışının ne kadar yıkıcı olabileceğinin edebi bir kanıtıdır.
1892 yılında yayımlanan bu uzun öykü, bir akıl hastanesindeki kirli bir koğuş üzerinden dönemin Rusya’sını, adaletsizliği ve insanın acı karşısındaki çaresizliğini işler.
Hikaye, taşradaki bakımsız bir hastanenin "Altıncı Koğuş" adı verilen ve akıl hastalarının kapatıldığı bölümünde geçer. Burası pislik içinde, gardiyan Nikita’nın şiddetiyle yönetilen bir yerdir. Hastanenin başhekimi Dr. Andrey Yefimiç Ragin, başlangıçta idealist olsa da zamanla hastanenin berbat durumuna alışmış, "her şey boş" felsefesine sığınarak çevreye duyarsızlaşmıştır.Ancak kaderin cilvesiyle kendisi o koğuşa düştüğünde, teoride savunduğu "acının önemsizliği" fikri çöker.
Dr. Andrey Stoacı bir tavır sergiler. Ona göre acı, insanın zihnindedir ve dış dünya önemsizdir. "Hapiste de olsanız, sıcak bir odada da olsanız, farkı zihninizde yaratırsınız" der. Bu, aslında bir tür eylemsizlik ve kaçış felsefesidir.Ancak bir gün koğuşun sakinlerinden İvan Dmitriç Gromov ile tanışır. Gromov, zulme uğramış, eğitimli ve hassas bir "paranoyak"tır. Doktor, bu "deli" ile yaptığı sohbetlerde, dışarıdaki sözde akıllı insanlardan çok daha derin bir zeka bulunca hayatı sarsılmaya başlar. İvan Dmitriç Doktorun bu soğukkanlı tavrına şiddetle karşı çıkar. Acının gerçek olduğunu, insanın acıya tepki vermesinin onu insan yaptığını savunur. Doktorun felsefesini "tok olanın, aç olana verdiği bir teselli" olarak nitelendirir.
Delilik ve Normallik
Kim gerçekten delidir? Koğuştaki hastalar mı, yoksa dışarıdaki rüşvetçi, dedikoducu ve vizyonsuz "normal" insanlar mı? Doktor andrey, sorgulamaya başladığı an toplum tarafından "deli" olarak yaftalanır. Bu, sistemin kendi hatasını kabul etmek yerine, hatayı işaret edeni yok etme biçimidir.
Çehov, başkasının acısına kayıtsız kalmanın bir gün o acının kurbanı olmakla
