İrem
@BilimselHemsire
Şu anda okuduğu kitap
En sevdiğim şiirlerin üstadı Ahmed Arif.
Kaleminden sözcük yerine inciler damlayan okurken kalbimize işleyen dinlerken bizi uzaklara götüren üstad.
" Öyle yıkma kendini,
Öyle mahzun, öyle garip...
Nerede olursan ol,
İçeride, dışarıda, derste, sırada,
Yürü üstüne üstüne,
Tükür yüzüne celladın,
Fırsatçının, fesatçının, hayının...
Dayan kitap ile
Dayan iş ile.
Tırnak ile, diş ile,
Umut ile, sevda ile, düş ile.
Dayan rüsva etme beni."
Reklam
Nazan Bekiroğlu'nun okuduğum ilk kitabıydı. İki kez farklı zamanlarda okudum. Çok beğendiğim bir anlatımı var. Bir kez daha unutsam da yeniden okusam :)
Aşkın sadece Yusuf yanını değil Züleyha yanını da görmemizi sağlamış.
Aşkın beşerden nasıl ilahi aşka dönüşünü çok güzel bir dille aktarmış. İliklerime kadar hissettiğim bir anlatımı var.
"Ey Yusuf'un Tanrısı, dedi Züleyha.
Hissediyorum ki
Bana Yusuf kadar yakınsın
Bana kalbim kadar yakınsın,
yok, dedi Züleyha. Bana benden daha yakınsın. Sen benim kalbimdesin.
Yok yok, dedi Züleyha, Rabbim sen benim kalbimde değilsin, sen benim kalbimsin."
Çok beğendiğim bir kitap oldu. Küçük Prens kitabını okurken de benzer duygular hissetmiştim.
Kitapta geçen bilinmeyen adaya yolculuk aslında benliğimizin keşfedilmeyi bekleyen yönlerine yolculuk gibi. Kendimize ne kadar dışarıdan bir göz gibi bakabiliyoruz? Kitap her ne kadar kısa ve öykü tarzında olsa da okuyucuların kendini sorguladığı yanları var. Düşündüren yanları var.
Kitaptan çok sevdiğim bir alıntı;
"Kendinden dışarı çıkıp kendine bakmadıkça kim olduğunu asla bilemezsin."
Kendimizi ne kadar tanıyoruz?
