Mine
@Binkitapmine
178 okur puanı
Aralık 2019 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
anlatıcı olarak taşların seçildiği, taşların olan bitene şahitliğini çok başarılı duygu geçişleriyle anlatan bu kitap, fransa'da bir ailenin, çocuğunun engelli bir şekilde doğuşundan sonra hayatlarının nasıl etkilediğini yalın bir dil ile anlatmış. girişte abinin çocuğa duyduğu o karşılıksız ve saf sevgi öyle güzel bir dille anlatılmış ki, dramatize etmeden, psikolojik derinliğiyle kalplere dokundura dokundura..
kısa film tadında ve çok etkileyiciydi.
Reklam
Peyami Safa'nın derin psikolojik tahlilleri, aşkı, çaresizliği ve ızdırabı içeren çok ama çok muazzam bir dilde yazılmış romanını okumuş bulunuyorum.
Ağaçların bile sıhhatine imrendiren bir hastalığın pençesine düşmüş bir çocuğu anlatıyor kitap. Öyle bir anlatıyor ki, sanki siz de o acıları çekiyorsunuz, sanki o hastahane odasında onunla paylaşıyorsunuz bu buhranı. Özellikle de Peyami Safa'nın hayatını az da olsa biliyorsanız bu kitap daha derinden okutturuyor kendini..
Her cümlesinden birer kompozisyon çıkabilecek kadar etkileyici, Tanpınar'ın da tanımladığı gibi, acının ve ızdırabın yegane kitabı.
Keyifli okumalar.
Öyle bir yazar düşünün ki, yazdığı eserleri tarafsızca eleştirebilsin. Bazı eserlerini toy zamanlarında yazdığını ve kitaptaki hikayeleri çok da beğenmediğini söylüyor. Ama Sabahattin Ali bu diyorsunuz ve daha bi heyecanla okumaya koyuluyorsunuz.
Kitap 16 öyküden oluşuyor. Benim en hoşuma giden kitabına adını da veren Değirmen oldu. Sonrasında ise Kırlangıçlar.
Keyifli okumalar.
Kitabın kapağında bulunan aile fotoğrafının güzelliğinden ötürü, kapak ile uzun uzun bakıştıktan sonra kitabı okumaya geçebildim. Aliye'nin o gül yüzüne, Filiz'in o güzel bebekliğine, dizlerindeki doğum lekerine, Ali'nin ise o karizmatik duruşuna, sadeliklerine kaç kez baktığımı bilmiyorum.
Sabahattin Alinin, eşi Aliye'ye ve kızı Filiz'e yazdıkları mektup derlemelerinden oluşuyor kitap. Sol sayfada kendi el yazısı, sağda ise baskı hali mevcut. Eşine Osmanlıca, kızına ise Türkçe olarak yazıyor mektuplarını Ali.
Henüz evlenmeden başlıyor mektuplaşmaları. O naif, sevgi dolu, umut, sabır ve sabırsızlık dolu satırlar ile sesleniyor eşine ve kızına. Ve her mektubun sonunu bol öpücüklere sonlandırıyor. Keşke diyorum, birbirlerine gönderdikleri fotoğraflar da eklenseydi mektuplara, biz de görebilseydik..
Çok ama çok güzeldi diğer tüm kitapları gibi..
Postmodern bir yazarın yeşilçam tadındaki romanı.
Kitap ilk sayfalardan itibaren içine alıyor insanı. Zaman zaman tekrarlara da düşüyor, yazım yanlışları da çok ama çok fazla ama bu benim kitaba olan bakış açımı değiştirmedi. Kurgu olsa dahi çok güzeldi, fakat kesinlikle böyle bitmemeliydi. Füsun'un duygu ve düşüncelerini okuyamadığım için üzüldüm açıkçası.
Kitap yeni bitti. Keşke şu an Masumiyet Müzesi'ne gidebilsem..
Reklam