Suçluluk psikolojisiyle yaşamak ilginç bir durum. Hata yapma lüksüm yokmuş gibi yaşamak... Bu durumu aştıkça rahatlıyorum. Kendime hata yapma izni veriyorum artık. Ben de bir insanım... Sessiz muamele (Silent treatment) ile çok karşılaşmış kişiler bu tarz durumlarda hemen kendinde suç/yanlış aramaya yatkın oluyor. Kendimi çok sorgulayan bir insanım. Mükemmel değilim her birey gibi bu yüzden bir problem olduğunda kendi hatalarıma odaklanırım hemen. Her zaman hata bende olmasa da neyi yanlış yaptığımı çözmeye çalışırım. Bir hatam var mı diye görmek için kendimi çoğu zaman merhametsizce sorgular ve yargılarım (Yani eskiden öyle yapıyordum, şimdi iyileşiyorum çok şükür ve kendimi daha iyi hissediyorum). Özür dilemekten çekinmem. Düzeltebileceğim bir yanlışım varsa düzeltmek isterim ve bunun için gayret ederim çünkü. Yanlışları sahiplenme hızım yüksek. Bu durumu aşmak için çabalıyorum. Bana yapılan silent treatment ve ghosting beni çok tetikliyor bu yüzden. Kendimi çok sorgulamama sebep oluyor, hep hatayı kendimde arayan biri olarak beni suçluluk psikolojisine daha da itiyor. Bu durumları kaldırmam çok güç oluyor bu yüzden. Beni çok incitiyor. Sevdiğin, çok değer verdiğin insanlardan bu muameleleri görmek kimi incitmez ki.