Zamanla, paraya tapınmanın din mertebesine yükseldiğini daha net gördü. Eskiden Tanrı neyse şimdi de para oydu. İyi ve kötünün bir kıymeti yoktu artık, başarı ve başarısızlık vardı.
Bu yeni duygu beni değiştirmedi, mutlu etmedi, birden aydınlatmadı. İnanç ya da değil, ne olduğunu bilmiyorum ama bu duygu içime girdi ve yerleşti.
.... neden dua ettiğimi akıl yoluyla anlamayacak ve dua edeceğim, ama tüm hayatım, hayatımın her dakikası, eskiden olduğu gibi anlamsız olmayacak, bu hayata kalabilecek güçte olduğum iyiliğin kesin anlamına sahip olacak.
Eğer iyiliğin bir nedeni varsa, o artık iyilik değildir;eğer iyiliğin bir sonucu, yani ödülü varsa yine iyilik değildir. Demek ki iyilik, neden ve sonuç zincirinin dışındadır.