Narcissus Çiçek Kurusu
@Bir__Dost_
Mine
Birilerinin mucizesi olmayı dileyen
- İnsan
*Çocukların sevgisi, çiçeklerin rengi, kahvenin demi beni mesûd eder*
Bir tek aklım var ama okuduğum her kitaptaki insanın aklına yaslıyorum kendi aklımı.
Şu anda okuduğu kitap
Sonbahar da korkunç geçiyor. Sabahın ilk saatlerindeki o soğuk. Bahçeye çöken sis. Kümeslerinde bağır çağır homurdanan, dışa-rı çıkmayı reddeden Sonbahar da korkunç geçiyor. Sabahın ilk saatlerindeki o soğuk. Bahçeye çöken sis. Kümeslerinde bağır çağır homurdanan, dışarı çıkmayı reddeden horozlar. Yaprakların kenarlardan kurumaya başlaması. Hamnet'ın yaşamadığı ve hissetmediği bir mevsim. Onsuz dönmeye devam eden bir dünya. Yaprakların kenarlardan kurumaya başlaması. Hamnet'ın yaşamadığı ve hissetmediği bir mevsim. Onsuz dönmeye devam eden bir dünya.
'Sen elinden geleni yaptın ve-'
"Yaptım tabii," diye tıslıyor Agnes ani bir öfkeyle ve kocasının kolunu üstünden atıp doğrularak yatağa oturuyor. "İşe yarayacağı-nı bilsem, kalbimi yerinden çıkarıp ona verirdim. Bilsem ki..."
Onları bir arada tutan raptiyenin Hamnet olduğunu nasıl bilebilirlerdi? Onun yokluğunda yere düşüp kırılan bir bardak gibi paramparça olarak dağılacaklarını?
Kapının ahşap dikmesine iki eliyle birden tutunuyor. Her şey paramparça ama o kapıya tutunmak yapılabilecek en iyi, yapabile ceği tek şeymiş gibi geliyor. Bir yanında kızları, bir yanında oğluyla orada, o kapıda durabilse, her şeyi bir arada tutabilecek sanki.
Agnes'ın içi bomboş, hatları bulanık ve belirsiz. Yaprağa düşen bir yağmur damlası gibi her an dağılabilir, paramparça olabilir. Ora dan çıkamayacak, o kapıdan geçemeyecek. Onu orada bırakamaz.