"Hayattan bir gün daha... İnce ince süzüyordu yağmur tanelerini . Kendine has kokusuyla barut kokusunu bastırmaya başlamıştı Gazze sokaklarında... Çetin geçen kışın ardından baharın kapısını aralayan bu yağmur , insanların yüzlerinde tebessüm oluşturmuştu günlerden sonra İlk defa. Yeni bir hayat demekti bahar, yeniden uyanış, yeni umutlar her insan için hemen hemen aynı duyguları beraberinde getiriyordu . "
"Düşünüyordu herkes , dünya üzerinde her varlık Allah'ın verdiği görevi eksiksiz yerine getirmek için canla başla çalışırken insanoğlu neden amacından sapıp çocuklara bile hayatı , yaşamayı çok görüyordu. "
"Kadifeden bir ev ve tüyden bir kadın...
Léo Ferré okşuyordu her şeyi , tüm bu acılar için biraz genç değil miydi ! Beni on bin senedir tanıyor gibiydi.
Kadife körler , sağırlar,dilsizler ve yanmışlar için tek dildir."
"Acılarından kaçmak için başka yerde aynı kişi değil, aynı yerde başka kişi olmalı insan! Herkesi , her şeyi terk etmekten bahsediyorsun ya ;peki bıraktığın yerden kötüyse gideceğin yer ? Peki ya, sen gittikten sonra güzelleşirse bıraktığın yer . Bir süre sonra özleyeceksin terk ettiğin şeyleri. Verdiğin kararın altında ezilmemek adına pişman olmaya bile utanacaksın sonra. En ufak başka bir sorunda ağlayacaksın. Ağlama sebebin aslında bu pişmanlık olacak , ağlarken dahi mutluyum diye kandıracaksın kendini. Gitme , terk etme!"