İlkay Yurttaş
@Biraskkitap
Şu anda okuduğu kitap
" Babam... Babam iyi bir insandı. Ama hep mesafeli . Yanımda olduğu zaman bile yok gibiydi. Onun sevgisini hissetmek için çabaladım ama hiçbir zaman tam anlamıyla başaramadım. Bu , bana hep yetersiz olduğumu hissettirdi. "
"Hayat, belki de herkes için farklı şekillerde ikinci şanslar sunuyordu. Farkındalık denen şey, size verilen mesajları okumak demişti Aslı. Bir yerde duymuştum. Hiçbir şeyin benimle bir ilgisi olmadığı ve aslında her şey tam da olması gerektiği gibi ilerleyerek , herkesin kendi hayat dönümlerini yaşadığına dair. "
"Ben de Aslan ve Kaan gibi, kendimle yeniden bir bağ kuruyordum. Kendime küçük küçük adımlarla gidiyordum. Beni terk edenlerden sıyrılıyordum, tıpkı annemin , anneannemin gidişinden sonra kendine adım atmayışı gibi . Ben bu döngüyü , kendime adım atarak kırmaya başlıyordum. . Bu harika bir farkındalıktı işte. Annemi , anneannem gibi terk etmemek için hayatıma giren herkese, hoşça kal demiştim. Neler hissediyorum ve bana neler oluyor böyle..."
"Kampın üçüncü gecesiydi. Ateşin başında oturuyorduk, diğer katılımcılar kendi köşelerine çekilmişti. Sapanca'nın karanlık gökyüzü, parlayan yıldızlarla doluydu. Gökyüzüne bakarken, zihnimde Emir'in sesi yankılandı : “ Kendini sevmediğin sürece, kimse seni gerçekten sevmeyecek.”
"Ormanda kaybolmayı mı planlıyorsun , yoksa sadece kafanı toparlamak mı istiyorsun ? "
Döndüğümde Aslan'ı gördüm. Elinde termosla ormanın biraz ilerisine doğru gelmişti. Üzerinde sade bir kazak vardı, ama duruşunda her zamanki ciddiyet hâkimdi. Hafifçe gülümsedim.
" Sanırım ikisi birden,"dedim. " Ya sen ? Sessizliği mi arıyorsun? "
Aslan omuzlarını silkti. " Sessizlik bazen konuşmaktan daha iyi geliyor," dedi. "Ama seninle konuşmak istediğimi fark ettim. "