Birkitapeli
@Birkitapeli
Şu anda okuduğu kitaplar
"Zaten, bir felakete sükûn ve itidalle tahammül edenlerin manzarası, o felaket için ağlayıp çırpınanların manzarasından çok daha korkunç ve ezicidir."
Sayfa 5
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
10/10
Beğendi
·2023 12. kitabı
KOVAN || MEHMET MORKOÇ
"Arılara ihanet edersen onların zehrini de tadarsın."
Herkese selam,
Wow dedirten bir kurguyla geldim. Beklentimin çok çok üstündeydi. Polisiye yanından ziyade gerilimi şaşırtıcı derecede ilerledi ve soluksuz okuttu. Tahmin ettiğim bazı durumların ihtimali sonlara doğru hiç de öyle olmadığını gösterdi. Ters köşeleri kitabı okurken sesli tepkiler vermeme sebep oldu. İnanılmazdı. Tavsiye listemin şu an en başında yerini alırken kısaca içeriğinden bahsedeyim.
Levent, kaybolan oğlu için elinden geleni yapmaya çalışıyordur. Bu sırada eşi Eylül psikolojik olarak kötü bir duruma gelmiş hastaneye yatırılmıştır. Kendisiyle konuşmak isteyen tekinsiz bir gencin ısrarıyla gerçekleşen konuşmanın ardından çok farklı kapılar aralanırken öğrenmesi gereken gerçeklerin geçmişiyle bağlantısı olacağından da habersizdir.
Oğlu Ilgaz'a giden tüm yolları katetmeye hazır olan Levent'i bilinmezlerin dehlizinde neler bekliyor dersiniz?
Çırpındıkça batan, battıkça öğrendikleriyle boğulan Levent'in yaşadığı ihanetlerin ve sarsırı gerçeklerin ona çelme takıp çaresizliğinin kucağına düşürürken yanında Nevin'in oluşu rahatlattı. Polisle iş birliği halinde olması kendi sonu için garanti oldu diyebilirim. Karakterlerin ve olay örgüsünün işlenişi kusursuzdu. Arıların kurguya dahili ise mükemmeldi. Cevapsız kalan tek bir soru, mantıksız bulduğum bir kısım bile yok. Sadece son sayfada Nevin'in değil Levent'in son hislerini okumayı isterdim diyerek mutlaka okunmasını tavsiye ediyorum. Pişman olmayacağınıza kefilim.
"Darbe planlayan her komutan karşısındaki gücün elindeki bütün silahları görmek isterdi."
Sayfa 68
10/10
Beğendi
·2023 11. kitabı
MUSTAFA KEMAL DÜŞÜYLE || İSMAİL ULUÖZ
"Savaş bir ülkeyi kuşattığında hayallere bile el koyar..."
Herkese selam,
"Döngü' kitabıyla kalemini tanıdığım 
İsmail Uluöz 'ün yeni çıkan ve hayran kaldığım 'Mustafa Kemal Düşüyle' adlı kitabının tavsiyesiyle geldim.
Savaşın halkı biçare ettiği ve zulmün insan görünümünde karşılarına çıktığı bir dönemdi. Mehmet henüz on üç yaşındaydı ve ne olursa olsun tek bir hayali vardı; cepheye gidip savaşmak ve en nihayetinde Mustafa Kemal'i görmek... Ama gel gelelim ki, "Güç, kendisini layık olana sunmuyordu."
Babası Hüseyin' Çanakkale'de şehit düşmüştü. Babasından gelen mektuplarla Mustafa Kemal'e hayran olmuş bir süre sonra o da cepheye gidip savaşmak, babası gibi bir asker olmak istemişti. Dedesinin ailesini ona emanet etmesi boynunu bükse de Afyon'un köyleri bir süre sonra yağmalanmış, düşman askeri Mehmet'in ailesini katletmişti. Artık geride bırakacağı ya da düşüneceği kimsesi kalmamıştı. Biri dışında... Zeynep. Ona bir mektup yazmış ne hissediyorsa anlatmıştı.
Gün oldu devran döndü, Mehmet kayıplarından sonra asker oldu ve cephede savaştı. Kurtuluşa erip zafer kutlanacaktı ki Mehmet hiç beklemediği bir şey yaşadı.
Bu kısımdan sonrası beni etkileyen kısımlardan birisiydi. Son sayfalarda Mustafa Kemal'i tekrar tekrar zihnimde çizdiren muazzam satırlar okudum. Güzel bir sondu. Suskun Ahmet'e verdiği sözün arkasında durması ve Ebegümeciyle olan eğlenceli diyalogları sıcacıktı. Ben çok sevdim. Cephede Mehmet'le kurşun sıkıp, at üstünde düşman askeri süngüledim. Hissiyatı inanılmazdı.
Edebi kısmına zaten diyecek sözüm yok. Betimlemeleriyle yine ve yeniden kitabı başka bir boyuta geçirmiş yazarımız. Kaleminiz daim olsun. Döngü'yü sevmiştim ama sanırım Mustafa Kemal Düşüyle kitabı onun pabucunu dama attı. Hak ettiği yere en kısa zamanda
İsmail Uluöz 'ün yeni çıkan ve hayran kaldığım 'Mustafa Kemal Düşüyle' adlı kitabının tavsiyesiyle geldim.
Savaşın halkı biçare ettiği ve zulmün insan görünümünde karşılarına çıktığı bir dönemdi. Mehmet henüz on üç yaşındaydı ve ne olursa olsun tek bir hayali vardı; cepheye gidip savaşmak ve en nihayetinde Mustafa Kemal'i görmek... Ama gel gelelim ki, "Güç, kendisini layık olana sunmuyordu."
Babası Hüseyin' Çanakkale'de şehit düşmüştü. Babasından gelen mektuplarla Mustafa Kemal'e hayran olmuş bir süre sonra o da cepheye gidip savaşmak, babası gibi bir asker olmak istemişti. Dedesinin ailesini ona emanet etmesi boynunu bükse de Afyon'un köyleri bir süre sonra yağmalanmış, düşman askeri Mehmet'in ailesini katletmişti. Artık geride bırakacağı ya da düşüneceği kimsesi kalmamıştı. Biri dışında... Zeynep. Ona bir mektup yazmış ne hissediyorsa anlatmıştı.
Gün oldu devran döndü, Mehmet kayıplarından sonra asker oldu ve cephede savaştı. Kurtuluşa erip zafer kutlanacaktı ki Mehmet hiç beklemediği bir şey yaşadı.
Bu kısımdan sonrası beni etkileyen kısımlardan birisiydi. Son sayfalarda Mustafa Kemal'i tekrar tekrar zihnimde çizdiren muazzam satırlar okudum. Güzel bir sondu. Suskun Ahmet'e verdiği sözün arkasında durması ve Ebegümeciyle olan eğlenceli diyalogları sıcacıktı. Ben çok sevdim. Cephede Mehmet'le kurşun sıkıp, at üstünde düşman askeri süngüledim. Hissiyatı inanılmazdı.
Edebi kısmına zaten diyecek sözüm yok. Betimlemeleriyle yine ve yeniden kitabı başka bir boyuta geçirmiş yazarımız. Kaleminiz daim olsun. Döngü'yü sevmiştim ama sanırım Mustafa Kemal Düşüyle kitabı onun pabucunu dama attı. Hak ettiği yere en kısa zamanda