Eğer iyiyi bilmek yapmak için yeterli olsaydı, her yetişkinin az yiyip, düzenli spor yapması gerekirdi.
Aynı bunun gibi çocuklar da, iyi ve doğru olduğunu bildikleri her şeyi sürekli yapma iradesi gösteremezler. Ödev yapmanın önemini bilmek ödev yapmayı düzenli hale sokmayacağı gibi, birine vurmanın kötü olduğu bilgisi de her zaman vurmanın önündeki engel olmaz. Lakin bizler kendimizin yapamadığı düzeni ve sistemi, çoğu zaman çocuklardan bekleme hatasına düşeriz. Bir şeyi bir kere söylememizle hayatı düzene girsin isteriz. Oysa bırakın çocuğu, hiçbir insan için gerçekçi bir beklenti olmayacaktır.