Bir Okur
@Birokurdaha
Felsefe ile ilgileniyorum. Varoluşsal şiirler ve hikayeler yazıyorum. Koleksiyon yapıyorum. Zamanımı okuyarak, bir şeyler üreterek ve koleksiyon ürünleri bulmaya çabalayarak geçiriyorum. Şeylerin erekleri hakkında düşünüyorum.
KaygıFelsefe-Düşünce
Sahiden objesiz midir kaygı? Köksüz, dayanaksız ve bilinmezden varoluşa gelen midir? Belki de bilinirliği bilinmezde eritme korkusudur...
Bu yaz yanınızdan ayırmak istemeyeceğiniz kitapları sizin için bir araya getirdik.
💬 Siz olsanız bu listeden hangisiyle başlardınız?
Aletheia'nın DoğumuŞiir
Aletheia durdu atıyla birden
Şuraya bakın dedi
Bir tarla
Tarlada bir işçi
İşçinin sırtında bir yığın domates
Başlarını çevirmeye erinen bedenler aldırış etmedi
Görmemekten küflenmiş göz kapakları
Ve bunun farkında değil hiçbiri
Aletheia durdu müzede birden
Şuraya bakın dedi
Bir portre
Portrede içine yığılan bir işçi
İşçinin sırtında görülmeye değer bir yığın domates
Buz kesti yüzleri
Ertesi gün bir ressam çağırdı Aletheia
Ve istedi kendinin bir portresini
Ressamın kalemi ona gebeydi
Ve gerçekleşiverdi
Doğumların en sessizi
Sembolik ÖlümEdebiyat
Aynalarla kurduğu ilişki günden güne zayıflıyor, hatta içten içe nefret ediyordu onlardan. Nereye saldıracağını şaşırmış bir boğa gibi debelenip duruyordu. Gözlerini tavandan çekerken dikecek yeni bir aradı. Bulmak için çabalıyordu fakat karanlıktan başka kimse kucaklamıyordu onun bedenini. Yorganı elleriyle bedenine bastırdı, sembolik olarak her gece kendini yeniden gömüyordu sanki. Belki de bu yüzden sabah gözlerini açmak da bu kadar zor oluyordu.
Tini Oyan Sakinlikİnsan ve Duygular
En sevdiğim mevsim. Sonbaharda sanki her şey daha yavaş. Yaprakların üzerine bastığımızda duyulan çıtırtının bir anda değil, kademeli bir halde duyulması gibi yavaş. Günler gerçekten daha ağır ve sabahlar her an paldır küldür üzerimize yağacak gibi hissettiriyor. Her şeyde, her yerde, her anda aradığım sakinliği bu mevsimde buluyorum sanırım. Melankoli denen şey insanı sakinliğe ittiğinden mi bu huzur illüzyonunu yaratıyor bilmiyorum ama sakinliğin, delici dinginliği ile geçirgen tinimde oyuk açmasını istediğimi çok iyi biliyorum.
Varoluşun Kökü: MelankoliEdebiyat
-Sende bir hastalık var. Köşelere saklanıyorsun, kendinin bile ardına gizleniyorsun artık.
-Varoluşumu köklendiren bir melankoli kaldı. Ondan vazgeçemem, bırakamam onu bir başına.
-Ama o seni yalnızlığa terkediyor. Eriyorsun Aleksandr, yatağın bile kabul etmiyor artık seni. Gömleklerin sapsarı oluyor sırtında.
-Hayır, melankoli sessizliğe konuşma imkanı veriyor. O sessizliğin konuşabildiği tek yer, o bir başınalık. Anlamıyorsun! Anlamadığın için böyle bir yerde mutlu olduğunu sanıyorsun.