İnsan nam mahluk, alışmaya öyle teşne ki, cehennemin ortasında gerim gerim geriniyor da, yandığını anlamıyor. Bazen cehennem utanıyor ateşinin zulmünden ama insan gene de bir kötülük gördüğünü dahi fark etmiyor. Alışmak yangını, bütün cehennemleri bir bir yutuyor. Her nevi maraz tabiileşiyor böylece.
Tek başına ağaçların da gölgesi var ve pek çok kişi onlara sığınıyor. Ama galiba tek başına insanlar, kimsenin sığınmayı aklindan geçirmeyeceği denli güçsüz yahut tekinsiz görünüyor. Yalnız olunmuyor, yalnız kalınıyor.