Tanıdık kimse kalmamış olsa da karşısındaki bankalara oturup saatlerce ağlıyorum. Sonra kendimi toplayıp eve geri dönüyorum ve hiçbir şey olmamış gibi yeniden gülebiliyorum. İnsan olmanın bu kadar korkunç olduğunu bilmediğim,masum yıllara geri dönmek ister miydim bilmiyorum.
Öğrenmenin verdiği korkunç güzellikte cesaretin karşılığında masumluğunu yitiriyorsun. Birkaç dakika önceki dağınıklığını toplayıp
başkalarına karşı güçlü durabilmek ihtişamı He korkutucu hemde hayranlık uyandırıcı...
İnsan planladığı şeye kendini o kadar hazırlıyordu ki sonunda bir mutluluk onu beklese bile çalışılmış tepkiler ve kapının ardında bekleyen hislerle bu an geçiştiriliyordu...