Artık ne mutlu ne de mutsuzdum.
Her şey geçip gidiyor.
Bu zamana kadar yaşadığım, soğuk bir cehemmemi andıran sözde "insan" dünyasında tek gerçek şey bu.
Her şey geçip gidiyor.
Acımı taşıyan kap artık kurumuştu. Bu kabın ağır olmasının sebebi babam mıydı diyedüşündüm. Tüm motivasyonum yitip gitti. Acı duyma yetimi bile kaybetmiştim.
Ağzımdan bilinçsizce çıkan ilk sözler, “Eve gitmek istiyorum,” mırıltılarıymış. Evimin tam olarak neresi olduğunu ben de bilmiyorum ama böyle söyledikten sonra hüngür hüngür ağlamışım.