R: Evet ama devam etmesini sağlayan da oydu. Yaptıklarını yapmasını
sağladı. Korku bir zorluktu. Evrende savaş olan pek fazla yer yok.
Dünya insan olarak savaşı deneyimleyebileceğiniz az yerden biri.
Savaş insanlığın başına daha önce de geldi; dünya bir bütün olarak
mağlup olmuştu.
D: Dünya mağlup olmuştu derken neyi kastediyorsun?
R: Bize yardım etmek için yukarıdan gelen varlıklar vardı. Bizimle
çiftleşmeye, dilediklerini yapmaya ve Tanrı’yı oynamaya kalktılar.
D: Ve savaşları getirenler de onlar mıydı?
R: Evet. Savaşçılık oynamak istediler; kovboylar ve Kızılderililer. Ve
bir döngü oluşturdular. İnsanlar en basit haliyle hayvandır ve
döngüyü kırmak zordur. Döngünün dışına çıkacak şekilde evrim
geçirmek gerekir. Böyle bir döngü kötü bir alışkanlığa benzer.
Robert’ın yaptığı gibi bir kere tırnaklarınızı kemirmeye başladığınız
zaman bu alışkanlığı kırmak zordur. Ya da çok kullandığınız bir
küfrü kullanmamak. Alışkanlıkları kırmak zordur.
D: Hep Dünya’da fiziksel yaşamlar mı yaşadın?
R: Hayır. Dünya çok küçük bir dünya. Dünya’da yaşamak zorlu bir iş.
D: Belki de insanlar o yüzden buraya gönderiliyordur.
R: Herkesin aşılacak bir zorlukla karşılaşmaya ihtiyacı vardır ve Dünya
bu zorluklardan biridir. Her zaman bu zorluklarla başa çıkabilirmişiz
gibi gelir. Ama buraya geldikten sonra engellenmiş hissederiz çünkü
zorlukların sandığımızdan daha büyük olduğunu görürüz. Dünya’ya
yukarından bakınca... O kadar minik bir gezegen ki. Ama içinde bir
insanın tek başına değiştiremeyeceği kadar kaos bulunduruyor.
Arzu duyulardan kaynaklanır. Örneğin: görme duyusuyla düşünce bir imaj yaratır. Görme duyusunun yarattığı bu düşünce hareketi arzunun başlangıcıdır. Güzel bir araba görürsünüz, düşünce sizin bu arabanın içinde olduğunuza dair bir imaj yaratır ve bu imaj arzunun başlangıcıdır. Eğer hiçbir duyunuz olmasaydı paralize olurdunuz. Duyular aktif olmalı. Saf farkındalık içindeki zihin, tüm duyuları aynı anda kullanır. Böylesine bir farkındalık kişinin anda yoğunlaşmasını sağlar. Günbatımını seyreden
bir kişinin, manzaranın tüm güzelliğini yaşadığı anda günbatımı
hakkında bir imaj yaratmaması gibi. Böyle bir anda gözlemleyenle gözlenen birdir. Yalnızca bir ya da iki duyu kullanıldığında ise bölünme, ayrım ortaya çıkar. Ayrımın olduğu yerde de "ben" ve gözlenen vardır. Kişi tümüyle farkındalık içinde olduğunda duyuların hareketine düşünce giremez. Bu da içsel farkındalık ve disiplin gerektirir.
İçsel ve dışsal yaşamımızda çatışına olmaksızın yaşayıp yaşayamayacağımızı araştırmak önemli ve gerekli. Kendimize sormalıyız: "İnsanlar binlerce yıl sonra niçin birbirleriyle ve kendileriyle çatışma halindeler?" Sürekli bir şey olmak, bir sonuç almak, bireysel başarı, arzularımızı doyuma ulaştırmak, belki farkında bile olmadığımız savaş hazırlıkları için mücadele veriyoruz. Erkekle kadın arasında cinsellikte de, günlük ilişkilerde de çatışma var. Bu çatışma sadece bilinç düzeyinde değil, zihnin derinliklerinde de yer alıyor. Farklı görünmek, olmadığımız biri
olmaya çalışmak için çatışmalar yaşıyoruz. "Cennete", "Tanrı' ya" ulaşmak için çatışıyoruz. Hayatımız doğumdan ölüme her alanda çatışma içinde.