"Belki, üzüntünü çok uzun süre kilit altında tutunca daha beter artyordur. Bir deponun dolması gibi. Sonra bir gün depo çatlar ve sen normalden daha çok üzüntüye boğulursun çünkü hepsini içinde biriktirmişsindir."
Ve tabii ki kitaplar vardı. Bir sürü kitap, rafta iki sıra üst üste
dizili, sanki kâğittan bir șelale gibi yere uzanan kitaplar... Onları görür görmez evimdeymişim gibi hissetim.