Booknevertheless
@Booknevertheless
Kullanıcı adım instagram adresimle aynıdır.
Bursa
132 okur puanı
Mayıs 2020 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
Alıntı
“Bazen aşk hiçbir anlam ifade etmez. Ama buna gerek de yoktur. Ruhuna şarkı söyleten birini bulduğunda, önemli olan tek şey şarkıya eşlik etmektir.”
Ah, kalbim. Benim zavallı, hassas kalbim böyle şeyler için yaratılmamıştı.
Spoiler yok
Beni reading slump’tan bir çırpıda çıkaran kitapla geldim bugün!
Vivian’ın ailesi, yüksek sosyetenin bir parçası olduktan sonra anlaşmalı evlilikleri bir gelenek haline getirmiştir. Babasının isteğiyle ablası gibi aynı kaderi paylaşmak zorunda kalan Vivian’ın “hayır” deme şansı yoktur. Ancak müstakbel eşi olarak soğuk, kibirli ve gizemli mücevher imparatoru Dante Russo’nun adını duyduğunda işler karışır.
Artık ikisi, gizli sebeplerle yapılan bu anlaşmalı evliliğin içinde, mecburi bir yakınlığın ve giderek büyüyen bir çekimin ortasında bulucaklardır kendilerini.
Kitap gerçekten çok akıcı ve sürükleyiciydi. Konu olarak türün diğer örneklerinden çok farklı olmasa da anlatım dili sayesinde kendini su gibi okuttu. Vivian ve Russo arasındaki çekim kararında ilerledi. Ne fazla ne de eksikti. Smut sahneleri de vıcık vıcık haline gelmeden dozunda yazılmıştı.
Vivian karakterine çok bayılmadım açıkçası; hem ailesine hem de Dante’ye karşı biraz fazla edilgendi. Kendisini bulması uzun sürdü. Ama Dante! Soğuk duvarlarının arkasından çıkıp sonunda fino köpeğine dönen milyarder arketipini seviyorum, napabilirim!
Serideki diğer karakterler bu kitapta kısa kısa tanıtılmış ama derinlemesine işlenmemişti. Seriyi mutlaka bitiririm ama araya başka kitaplar serpiştirerek ilerlerim. Diğer karakterleri şuan için aman aman merak etmiyorum.
Sadece finale doğru birkaç sahne bana gereksiz uzatılmış gibi geldi. Ama genel olarak, “ne okusam” dediğiniz anda elinize alıp keyifle okuyabileceğiniz bir romantik.
Tavsiyedir efendim.
Addio…
“Unuttun sanırım.”
Parmaklarımı ensesine bastırıp onu bana bakmaya zorladım.
“Sen benim nişanlımsın. Kai’nin değil. Başkasının değil. Ne kadar yakışıklı olduğu ya da nasıl bir aksanla konuştuğu s*kimde değil. Sen benimsin ve başka hiç kimse…” Kafamı eğdim. Her kelimeyle birlikte dudaklarım onununkilere değiyordu. “…benim olana dokunamaz.”
“Senin bir başkasına dokunduğunu ya da bir başkasının sana elini sürdüğünü düşünmekten nefret ediyorum.
Ben yapamazken diğer insanların seni güldürebilmesinden nefret ediyorum.
Seninleyken hissettiğim şeylerden nefret ediyorum.
Kontrolümü kaybetmeme neden olan tek kişi sensin.
Ben. Asla. Kontrolümü. Kaybetmem.”
Her sözcükle, her adımla bana daha da yaklaşmış, sırtımın duvara yaslanmasını sağlayıp sıcaklığıyla her yanımı sarmıştı.
“Ama kaybediyorum.”
Sesi şimdi kısık ve pürüzlüydü. “Seninleyken.”