Ama bir yandan da aklın dinsel meseleleri ele almasının sınırları olduğunu gösterdi. Hıristiyanlık aynı zamanda ancak inanç yoluyla yaklaşabileceğimiz tanrısal bir sırdır. Ama eğer Hıristiyanlığa inanırsak, Tanrı ruhumuzu aydınlatacaktır. İşte o zaman Tanrı hakkında bir tür doğaüstü bilgi ediniriz. Augustinus felsefenin her alanda yeterli olamayacağını bizzat yaşayarak görmüştü. Ancak Hıristiyan olduktan sonra ruhu huzura kavuştu. "Sen'de huzura ermeden rahat etmez ruhumuz" diye yazmıştı.
Sayfa 199 - Ortaçağ ~Augustinus
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Geç Antik Çağ'ın çok tipik bir tarikatıydı Manicilik. Yarı dinsel yarı felsefî bir kurtuluş öğretisiydi. Dünyayı iyi ve kötü, ışık ve karanlık, tin ve madde olarak ikiye bölüyordu. Bu öğretiye göre insanlar tinsel güçleri sayesinde madde dünyasından sıyrılabilir, böylece ruhlarının kurtuluşu için gerekli temeli edinebilirdi.
Sayfa 198 - Ortaçağ
Mistik bir yaşantı, kişinin kendini Tanrı'yla ya da "dünya ruhu"yla birlik halinde hissetmesidir. Birçok din, Tanrı ile yarattıkları arasındaki uçurumu vurgular; oysa gizemci yaşantıda böyle bir uçurum bulunmaz. Gizemcilerin yaşadığı "Tanrı'yla birleşmek, onun birliği içinde erimek"tir.
Sayfa 156 - Helenizm ~Gizemcilik
Yaşanan duygusal hazları olabildiğince arttırmayı hayatın asıl amacı sayıyordu Aristippos. En büyük iyilik haz, en kötü şey ise acıdır, diyordu. Bu yüzden, her türlü acıdan kaçınarak yaşamın yolunu bulmak istiyordu.
Sayfa 151 - Helenizm ~Epikürosçular
Stoacılar ayrıca, bütün doğal süreçlerin -örneğin hastalık ve ölüm- doğanın değişmez yasalarına göre gerçekleştiğini vurgulamıştı. Böyle olunca, insanın kendi kaderiyle barışması gerekir. Stoacılara göre hiçbir şeyi rastlantı eseri değildir. Her şey zorunlu olarak gerçekleşir ve kader gelip papıyı çaldığında yakınmak pek bir işe yaramaz. İnsan yaşamdaki mutlu durumları da sakin bir biçimde karşılamalıdır.
Sayfa 151 - Helenizm ~Apathia (duygusuzluk)