Ego insanlığın en büyük hastalığıdır. Kendi amaçlarımıza ve ihtiyaçlarımıza gösterdiğimiz ilgi ne kadar büyükse, çektiğimiz ıstırap da o kadar büyüktür çünkü dünya hiçbir zaman bize yeterli gözükmez.
Bazı şeyler bozulmasın diye, artık tüm anlamanı kaybetmiş, bu küçük ve manasız hayatı kabullenmeyecektim. Kurulu düzeni, gereklikleri, kanıksanmış olanı altüst etmeyi göze alacaktım! Konfor alanımdan çıkıp güvenli bir hayat yerine coşkulu bir hayatı seçecektim! Kısaca "reset" tuşuna basıp her şeye yeniden başlayacaktım.
Belki intihar edecek hali bile yoktu. Belki bazı hayatlarda hiçbir şey yapmadan öylece durmaktan başka bir şey istemiyor ve değişmeyi denemiyordu bile.
Hep yarına ertelersin. "Yarın yaşayacağım" dersin. Ama aynı zamanda, hep bir kenarda, korkunun olduğunu bilirsin: "Yarın, kim bilir? Yarın ölüm gelebilir, ya sonra?" Yaşamı yarına ertelemişsindir ve yarın yoksa o zaman ne olur? Işte o zaman korku başlar.