Kimilerine göre yolun sardığı yaralar, yurdu olanların yaralarıdır. Bir yerden bir yere giderken alınan yaraları ise başka yollar çare olur.. Bendag, kendisinin bir yurdu olmadığını anladığında, yurt yaralarıyla, yol yaralarını ayırmayı öğrenmiş şifasız bir yolcu olarak çoktandır yollara vurmuştu kendini. Kaybolmayı seviyordu. Belki bulunacak bir kendi bile yoktu, ama kendini arar gibi kaybolmayı seviyordu. Belki de şiiri, bu yüzden sahici, güçlü ve bir biçimde uzaktı. Her yere uzak. Öte yandan hep yanı başımızda.
Rüyalarımız kendimize sorduğumuz resimli bilmecelerdir. Cevabının bizde saklı olduğundan habersiz olmayı seçtiğimiz için ya hatırlamayız onları, ya tabir edemeyiz.
Tasarı ile tesadüf kardeşti. Yaşadıklarımızın içinde gizli geçitler vardı. Bunları görebilmek için kendimizde gömülü duran gözleri açabilmemiz yeterdi; sanat, felsefe, bilgi, ahlak, erdem, şiir bunun içindi.