Nedense artık sana, sadece bizi, dünyanın kalabalığı ortasında bizi, sadece bizi ilgilendiren konular dışında hiçbir şey yazamıyorum. Yabancı olan her şey yaban geliyor. Haksızlık bu! Kekeliyorum, yüzüm koynuna yaslanmış.
Ve gece yazdığın mektup orada işte, nasıl okunabileceğini aklım almıyor, bir göğüs havayı solumak için böyle nasıl daralıp genişliyor, aklım almıyor, senden nasıl uzak kalınır, aklım almıyor.
Önce cuma günkü mektubunu, ardından da cuma gecesi yazdığını aldım. İlki çok kederliydi, istasyondaki yüzün gibi, aslında konusundan dolayı değildi öyle çok kederli oluşu, eskimiş olmasındandı, her şeyin geçmişte kalmasından, birlikte ormana gidişimiz, varoş mahallelerde birlikte yürüşümüzün... Aslında geçmişte kalmadı; taşlı sokaktan yukarı dosdoğru, birlikte yürüyüşümüz, akşam güneşinde bulvardan geri dönüşümüz devam ediyor...