Ümran yavuz
@Boylesoyledikadin
L.Architect
Sweden
12 okur puanı
Eylül 2020 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
"Esasında kedi nefreti, altta yatan kıskançlığın bir dışavurumu olabilir. Pek çok insan içten içe mutsuz yaşamlar sürer. Eziyet etmek, başka canlılara daha büyük acı çektirdiği için rahatlatıcı olabilir. Kedilere zulmetmek ise, bu hayvanlar kendi başlarına böylesine hallerinden memnun oldukları için özellikle tatmin edicidir. Kedi nefreti çoğu kez, mutsuzluğa batmış insanların kendilerine duydukları nefretin, mutsuz olmadığını bildikleri canlılara yönlendirilmiş halidir.
Kediler doğalarına kulak vererek yaşarlar, insanlar ise doğalarını bastırarak. Çelişkili görünse de, bu da onların doğasıdır. Aynı zamanda da barbarlığın bitip tükenmez cazibesinin kaynağıdır. Birçok insan için uygarlık bir kısıtlanma halidir. Korkunun esiri olmuş, cinsel açlık çeken ve göstermeye cesaret edemedikleri bir öfkeyle dolu olan kimseler, kendini olumlayarak yaşayan bir canlı karşısında ister istemez deliye dönerler. Hayvanlara zulmetmek, onları kendi yaşamlarında sürünüp durdukları iç karartıcı sefaletten uzaklaştırır. Kedilerin eziyet görüp yakıldığı ortaçağ karnavalları, ezilmişlerin şenlikleridir."
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
"Pyrrhon'a göre, hiçbir şey bilinemez. Montaigne'in ifadesiyle, 'İnsanın başında bir bela vardır: Bir şeyler bildiğini sanması.' Pyrrhon'un müritlerine, sırtlarını herhangi bir argümana ya da prensibe değil de doğaya yaslayarak yaşamaları öğretiliyordu. Fakat şayet akıl bunca âcizse, dinin gizemlerini kabul etmemek için bir sebep var mıydı?"
"Filozof gelmiş geçmiş bütün felsefeleri inceledikten sonra, hiçbirinin nasıl yaşamak gerektiğine dair hayvanların doğuştan sahip oldukları bilginin yerini tutamayacağını keşfetmişti. 'Nasıl ki biz onları vahşi canavarlar gibi görüyorsak, muhtemelen onlar da aynı sebeple bize o gözle bakıyorlardır,' diyordu.
Diğer hayvanlar nasıl yaşayacaklarına dair doğuştan gelen bir kavrayışa sahip olmalarıyla insanlardan üstündü. Bu yaklaşımıyla Montaigne, Hristiyan öğretisinden ve Batı felsefesinin belli başlı geleneklerinden ayrılıyordu."
