Andrey yefimiç, yavaş ve sakince, kimsenin yüzüne bakmadan, kasaba sakinlerinin hayat enerjilerini , kalplerini ve akıllarını kağıt oyunlariyla , dedikodularla kaybetmelerinin acınası, hem de cok acinasi oldugundan soz etmeye basladi. İlgi çekici sohbet yurutmeyi, okumayi, aklın verdiği keyiflerden faydalanmayı beceremiyorlardi; bunu istemiyorlardi da.