Kişisel menkıbelerimiz... Yüreğime dokundu bu kitap. Ruhum Simyacı ile çöllere düştü. Sonra hazine için heyecana büründü. Her sayfada, ben de kendi ruh hazineme yaklaştım. Kitabın sonunda buruk bir gülümseme kaldı içimde. Sisifos'un kayasını anımsattı bu kitap bana ama bir yerde duyduğum şu yorumla bağdaştırdım. Kayayı tepeye çıkarrtıkça düşecek elbet ama her düşüşte biraz daha küçülecek. Çünkü kaya düşerken yeri gelecek kırılacak, zaman zaman da sürtünmeden yontulacak. İşte Simyacı'nın yolculuğu da böyleydi. Kocaman bir kayayla çıktı yola. Varoluşun bilinmezlik kayasıydı omzundaki. Sonra yolda defalarca kez düştü. Kaya küçüldü ve en sonunda özgürleşti. Aşkın meşke dönüştüğü bir kitap Simyacı.