Anlaşılamadım hiç hayatım boyunca. Farklı biri olduğumdan değil. Boğazımda düğümleneni anlatamadığımdan. Her şeyden ve herkesten korktum. Sürekli korktum. Betondan bir ruh ve sakinlikle korktum. Herkes beni durgun, sessiz ve mutsuz olarak tanımladı. Betondan olan ruhumun arkasında çırpınan kişiyi kimse görmedi. Artık onu ben de görmüyorum. Her şeye karşı kayıtsız ve hissiz. Ne hevesim kaldı ne de heves etmeye değecek bir anlam. Anlamsız bir illüzyonda zamanımın dolmasını bekliyorum. Zamanım dolana kadar da kimseyi yanımda ve yakınımda istemiyorum. Çok çaresizim