“Hangisi sana yakın olan?
Namın mı? Canın mı?
Hangisini istersin?
Benliğin mi? Yoksa mal mülk mü?
Hangisi daha büyük acı?
Kaybetmek mi, kazanmak mı?
Elinde varsaydığın ne varsa, yok olup gidecek.
Saklayıp biriktirdiklerin tamamen kaybolacak.
Yetinmesini bilen, hor görülmez asla.
Yerini bilen yüzleşmez utançla.
İhtiyat uzak tutar tehlikeden ve böylece sürer sonsuzluğa dek.”
“Bütün insanlığın varlığını kendi şahıslarında gören adamlar bedbahttırlar. Besbelli ki o adam fert sıfatıyla mahvolacaktır. Herhangi bir şahsın, yaşadıkça memnun ve mesut olması için lazım gelen şey, kendisi için değil, kendisinden sonra gelecekler için çalışmaktır. Herkesin kendine göre bir zevki var. Kimi bahçe ile uğraşmak, güzel çiçekler yetiştirmek ister. Bazı insanlar da adam yetiştirmekten hoşlanır. Bahçesinde çiçek yetiştiren adam çiçekten bir şey bekler mi? Adam yetiştirebilen adam da, çiçek yetiştirendeki duygularla hareket edebilmelidir. Ancak bu biçimde düşünen ve çalışan adamlar, memleketlerine ve milletlerine ve bunların geleceğine faydalı olabilirler.”
Mustafa Kemal Atatürk.