Aram

Ew helbestên ku min ji çavên te dizîbûn, her êvar dema ku tu ramanên xweyî fedyok li tariyê di pêçê, dema ku ken di bawişkîna xewè de li ser çavên te xilmaş dibê, û tu û tenahiyê di hembêza xewnên bê guneh yên ciwaniyê de radizin. Wê demê ew helbestên ku min ji çavên te dizîbûn, yeko yeko bêyî ku xatir ji min bixwazin hêstirên xwe dişon, biskên xwe dihûnin û stêr bi stêr ji tenahiya min re li çavên te digerin Rojarya...
Teknoloji
Reklam
Ji dúr ve di hat û mirina mi nediwestiya... Tu li min digerî, di gotina da. Ne min tu dît ne te, û lir ber gotinêd şevê em şil dibin. Destê te dilerizin, ne hêsrêd min dimalin ne min ji xa vedigerînin. Ev dengê teyî di eşa min de xwe dişo. Bi pêlla ra ez dişandim ú di helbestê min da deng vedide. Ciqas şile ev şêv, min vedigerîne pelekî ji payîzê. Kê go mirin diweste ú di her demekê da ne veşartiyê. Ciqas deriyê di bajara hene di bêdengiya min da dişkîne... jêra nexeme razîme lê nerazîme, ro li nîvro diziyê ji xewnê me dike û tim wisa dil bi kine...
Belki bir kuruntudur yaralayan kalbimi, her insan bir uyumsuzluktur ölü olmadıkça...
Ve hep uçmak istedikleri için düşüyor insanlar yere... Ne tuhaf! Zaten balıklar da koşamıyor be şeyhim...
Ihtimallerin doğduğu yerden batıyoruz her gece. Belkilere bırakıyoruz kendimizi, keşkelere ve çünkülere... Kendi içimize sığamıyor, dökülüyoruz dünyaya. Sanki bütün direnislerimiz son buluyor, ardın sıra yenilgiler başlıyor. Karanligin içinden sessiz bir çığlık hırpalıyor ruhumuzu ansızın. Umutsuzluk beliriyor gece'ye dolunay gibi. Adını dahi koyamadığımız bir hiçliğe gidiyoruz. Bırakın ay kalsın sabaha, biz ölüyoruz...