"Kendimi bir sonbahar ağacı gibi hissediyorum.Mutlu bir sonbahar ağacıyım ben.Yere düşen yapraklarımı eğilip topluyorum,sonra yaprakları havaya savuruyorum."
O zamanki "ben"den tam da bu yaşananlar yüzünden tüm bağlarımı kopardım.Artık onu dışarıdan oldukça yabancı ve soğuk biri olarak görüyorum.Hakkında pek çok önemli şeyler bilmeme rağmen onu oyun,iş arkadaşı ya da dost gibi tasvir edebilirim.Bir zamanlar bana ait olduğunu hiçbir şekilde hissettirmeden onunla ilgili konuşabilirim.Onu azarlayabilir ya da yargılayabilirim.
Şüphem kendini şu şekilde ifade ediyordu: Ben(Yani mantığım) hayatın gerçek olmadığını kesin bir şekilde ilan ettim.Eğer mantıktan daha gerçek bir şey yoksa(ki böyle bir şeyin varlığını kanıtlamak mümkün değildir), mantık benim için hayatımın yaratıcısıdır.Eğer mantık olmasaydı, bir hayatım da olmazdı.Öyleyse hayatın yaratıcısı olan bu mantık, hayatı inkar edebiliyordu?