Yaşlanmakla ilgili endişelerim yok. Ne yapmakta olduğum veya olmadığım konusunda kendimi paralamıyorum. Keyfime bakmaya hakkım olduğunu hissetmenin de ötesinde, buna mecburmuşum gibi geliyor.
Kendimi dinlerken ben bile kendim hakkında yanılırken, hatta bazen ne demek istediğimi bile anlayamazken, başkaları beni anlamaktan ne kadar uzaktır kim bilir.
Mutsuzluğunun farkında olmayan bunca insanın mutluluğu beni ürpertiyor. İnsani hayatları, gerçekten duyarlı olsalar sonsuz acı verecek olaylarla dolu. Ama gerçekte bitkisel hayatta olduklarından, yaşadıkları şeyler ruhlarına değmeden uçup gider.