Çünkü herkesin kendi yeterlilikleri ile karşı karşıya bırakıldığı yalnızlıkta bir insanın kendisinde sahip olduğu şey gün ışığına çıkar; allı pullu esvapların içerisinde budala sefil kişiliğinin yükü altında inim inim inler ki bu asla üzerine atamadığı bir yüktür halbuki yetenekli insan canlandırıcı şenlendirici düşünceler ile tenha yerleri gözler.
Eğitimsiz birisinin eğitimsiz birisi gibi davranmasında ne gibi bir kötülük ya da tuhaflık olabilir ki? O insanın bir hata yapmamasını umduğun için aslında kendini suçlaman gerek. Çünkü başlangıçta bu kişinin bir hata yapacağını anlama yetkisine sahiptin. Bunu unutan sen, onun hata yapmasına şaşırıyorsun.
Saatte üç kez kendine lanetler okuyan biri tarafından övülmek ister misin? Kendini memnun edemeyen bir insanı memnun etmek ister misin? Yaptığı hemen her işte pişmanlık duyan birinin kendinden memnun olduğu söylenebilir mi ?