Büşra
@Bsraa13
Üniversite
87 okur puanı
Kasım 2018 tarihinde katıldı
Kısacık bir kitap ama insanda bıraktığı etki sayfa sayısından çok daha büyük.
Kitapta en çok sevdiğim şey kesinlikle Feniçka karakteri oldu. Toplumun 'kadın şöyle davranmalı, sınırları bu olmalı' gibi dayatmalarına hiç aldırış etmeyen, kendi doğrularıyla yaşayan çok özgür ve güçlü bir ruh. Onun bu bağımsız tavrı karşısında Max karakterinin yaşadığı o şaşkınlık, hayranlık ve bocalama hallerini okumak çok keyifliydi. Yazar, kadın-erkek ilişkilerindeki o görünmez çekişmeleri, dostlukla aşk arasındaki incecik çizgiyi o kadar sade ve gerçekçi bir dille anlatmış ki.
İnsan psikolojisini yoran değil, aksine su gibi akıp giden bir dili var.
Bir arkadaşımın tavsiyesi üzerine başladığım Karamazov Kardeşler sonunda bitti... Başlarken kitabın kalınlığından ve o meşhur ağırlığından dolayı yalan yok biraz gözüm korkmuştu. Ama sayfalar ilerledikçe arkadaşımın ne kadar haklı olduğunu ve neden herkesin bu kitaba "dünyanın en iyi romanlarından biri" dediğini çok iyi anladım.
Kitap dışarıdan bakıldığında bir baba cinayetini ve bir miras kavgasını anlatıyor gibi durabilir. Ama aslında o cinayet sadece bir bahane. Dostoyevski bu ailenin üzerinden resmen insan ruhunun röntgenini çekmiş. Ortada gerçekten sevilmesi imkansız, kötü bir baba ve birbirinden tamamen farklı karakterlere sahip kardeşler var.
Kardeşlerin her biri aslında içimizdeki farklı bir duyguyu temsil ediyor gibi hissettim. Dmitri içimizdeki dizginlenemeyen tutkuyu ve öfkeyi, İvan sürekli her şeyi mantığa oturtmaya çalışan sorgulayıcı aklımızı, Alyoşa saf iyiliği ve vicdanı yansıtıyor. Bir de Smerdyakov var tabii, onu atlamak olmaz; o da içimizdeki o karanlık, sevgisiz büyümüş ve kine dönüşmüş tarafın ete kemiğe bürünmüş hali gibiydi. Kitabı okurken sık sık durup "Ben olsam ne yapardım?" ya da "Acaba hangisi haklı?" diye kendinizi sorgularken buluyorsunuz. Özellikle İvan ile Alyoşa'nın o derin sohbetleri insanı resmen kendi hayatı üzerine düşünmeye zorluyor.
Kitabın dili korktuğum kadar ağır değildi ama olaylardan çok karakterlerin iç dünyasına ve diyaloglara odaklandığı için sindire sindire okunması gereken bir eser. Hızlıca bitirilecek bir roman değil, sabır isteyen ama bittiğinde insana "İyi ki okumuşum, bana çok şey kattı" dedirten gerçek bir başyapıt.
Kitabı kapattım ama hala o final sahnesini düşünüyorum..
Şunu net söyleyeyim: Ahmet’in o bitmek bilmeyen anlatımları, her şeyi en ince ayrıntısına kadar tarif etmesi başta sabrımı biraz zorladı. Yalan yok, bir ara "Tamam Ahmet abi, konuya mı girsek artık?" dediğim, kitabı elimden bırakasım geldiği yerler oldu. Detaylarda boğulmayı sevmeyenler için ilk bölümler biraz yorucu geçebilir.
Ama o yavaşlığın içinde insanı içine çeken bir gizem var. Başta klasik bir cinayet davası gibi başlıyor ama olay bir noktadan sonra bambaşka bir yere bağlanıyor. Okurken sürekli "Katil şu mu, bu mu?" diye karakterleri sorguluyorsunuz ama hikaye sizi hiç tahmin etmediğiniz bir noktaya götürüyor.
Özellikle o sonu... Hiç beklemediğim bir yerden geldi. Kimin aslında kim olduğunu anladığım an gerçekten çok şaşırdım. Livaneli okuyucuyu hazırlıksız yakalamayı çok iyi biliyor. Başlardaki o ağırlığa sabretmenize kesinlikle değiyor.
Açık konuşayım, kitabı bitirdiğimde bir süre öylece durup "Ben az önce ne okudum?" dedim. Eğer ilk 50-100 sayfada hiçbir şey anlamayıp "Nereye gidiyoruz biz?" dediyseniz
Çoğu İnsanın Hayalini Kurduğu Bir Kitabevi...
Hwang Bo-reum’un 'Hyunam-Dong Kitabevi' ile tanıştığımda, kitabın kapağı bile bana huzur verdi. Okuduktan sonra anladım ki, bu kitap sadece bir hikaye değil, yorucu hayatımızda bize bir