Çocuğunun arkasından bakıp gitmesine izin vermesi beni bitirdi. Geçmişe takılı kalmak yerine geleceğini çocuğu ile güzelleştirebilirdi oysaki. Saçlarında Maria’nın kokusunu bulabilir, gözlerinde Maria’yı bulup bir şekilde af dileyebilirdi. Kitabın sonlarına doğru üzülmekle beraber anlattığım sebepten ara ara sinirlenmedim değil. On sene bir ölüyü suçlu bulup sonradan durumu öğrenmesinde Raif bey ne hissettiyse aynı duyguyu bende hissettim çünkü mektup kesildiğinde Maria’nın ölmüş olabileceğini bende düşünmedim ve aynı dehşete kapıldım. Kitabın başında Raif bey ; insan tahammül edemeyeceğini zannettiği şeylere pek çabuk alışıyor ve katlanıyor demiş olsada son yaşadıklarına ne alışabildi ne de katlanabildi.