Şimdi bir derin mavide akşam oluyor
Gök mavi deniz mavi
Mor dağlar yeşil ağaçlar mavi
Bozuk düzen mavi gecelerden sesleniyorum sana
Ne opera aryaları
Ne beşinci senfonisi Beethoven'ın
Bir yalnızlık marşıdır çalınıyor uzakta
Gün ışığı arkamızda kaldı bak
Gel artık
Tanyerinde unuttuk gözlerimizi
Hayata yeniden başlayalım
Gel artık
Bu mavilerde kimseler görmez bizi
Ne kadar zengin ve bolluk içinde olursa olsun, bağımsızlıktan yoksun bir millet, medeni insanlık dünyasında uşak olmak konumundan yüksek bir davranışa layık görülemez. O halde, ya istikbal ya ölüm! İşte gerçek kurtuş isteyenlerin parolası bu olacaktır.