PepukKitapGezegeni
@Bungar
Şu anda okuduğu kitaplar
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
“Şehir hüzünlü.Tıpkı buğulu camdan yağmuru izleyip sokakta oynayamayan çocuk gibi.Şehirliler bu hüznün ardında ne olduğuna baksa,kayıp duygusunu fark edebilirler...Ama olanı kabul etmek her şeyden daha kolaydır,bu yüzden şehirliler verilmiş olanı kabul eder.Hüznün yanına yenilgiyi ekledikleri bir hayat yaşarlar.Onlar yenildiği için Şehir de yenilir.”
“Şehir,bir çocuğun beğenmeyip de ağzından tükürdüğünü şekere benziyor.Orada yaşayanlar da şekere üşüşmüş karıncalara...”
“Dedeler,torunlarının kulağına anılar fısıldar.”demişti bir kere.”Genellikle en sevdiği anıları...”Fısıldadığı anılar bir tohuma dönüşüyordu kalbimde,çimlenmeyi umutla bekleyen tohumlara...
.
.
Şiirsellik sayfalardan kalbinize yerleşir,orada kalır,orada saklarsınız...
Toprak’ın hikayesine de öyle sarıldım öyle benimsedim...
.
.
Bir veda var kitapta ve bir tohumun filiz vermesi...Toprak’ın dedesiyle kurduğu bağ,ailesiyle kurduğu sessiz yas ve yeniden baharı karşılayan bir çocuğun kalbi var...
.
Doğa fotoğrafçısı , turuncu karavanlı bir dedenin hayata nasıl dokunduğu; torununun geçmiş ve gelecek arasında bir fotoğraf karesinde dedesini anlaması ve bir yolculuğa çıkması...İşte bu tam bir umut yolculuğu!
.
“Dünyanın en güzel kuşu,özgür bir kuş.”dedem haklıydı.”Umut hep vardı.”
.
.
Çocuk kitaplarını çok seviyorum.Çocuk kalbimizden öpüyor bizi her zaman.Sakladığımız yaralara dokunurken öyle tatlı bir şekilde kabuğu kaldırıyor ki ...
.
.
Anıl Basılı’nın kalemiyle her çocuk tanışmalı .Sadece çocuklar mı ? Zürafa sözünü tutabilecek her büyük :))
.
“Gözümün görebildiğini...”dedim,”keşke diğer insanlar da görebilse...”
Bu tay büyüyünce harika ve cesur bir at olacak.Başını nasıl da dik tutuyor baksana.” diyen Albert’ın Joey ile engel tanımaz dostluğunun hikayesi.
.
.
Tarih sahnesinde kan var...Savaş uzadıkça gençleşen çocuklar var...Atlar var,hayvanlar var...Yok olan milletler var...Yok olan doğa var...Tüm bunların arasından atın gözünden bir savaşın izlerini yeri gelince bir süvariyi taşıyarak,yeri gelince yaralıları hastaneye taşıyarak ,yeri gelip bir yük beygiri olarak taşıyan Joey’in gözleri var.
.
.
Çocuk edebiyatında önemli bir yere sahip olan eser tam da kendinden beklendiği üzere nefret söylemlerinden arınmış,naif bir dille savaşın felaketlerini gözler önüne sererken ardından birçok soruyu tartışmak da bizlere kalıyor.
.
Filmini de mutlaka izlemenizi tavsiye ederim.
.
“...Aslında deli olanlar diğerleri ama bunun farkında değiller.Savaşıyorlar ama neden savaştıklarını bilmiyorlar.Bu delilik değil mi?Bir insan nasıl olurda başka bir insanı öldürür ama sebebini tam olarak bilmez?Farklı renk üniforma giymek ve farklı diller konuşmak yeterli bir neden mi yani?”
.
“...bizi hiç umursamayan adamlar tarafından kırbaçlanıyorduk.İçi kötülük dolu insanlar değildi bunlar;sadece yüreklerini korkuyla dolduran bir baskı hissediyorlardı ve bu dürtü,diğer canlılara karşı nazik ve düşünceli davranmaya ne yer ne de zaman bırakıyordu.”
.
“Kılıcını yere at süvari.”dedi.”Bu manasız kıyımı daha fazla uzatmaya gerek yok.”
