Herhalde sadece benim korkmadan bakabildiğim, baştan başa izlerle kaplı yüzünü ortasında, buruşuk bir yaraya benzeyen ağzını
açar ve her seferinde aynı şeyi söylerdi: "Bizi düzdüler. Çocuklarımızı
da düzecekler. İçlerinde ne kadar tarih, dua, silah ve dahi şan varsa üzerimize kusacaklar ... "
Annem biraz kaçıktı. İlkokula başlamıştım, intihar etti.
Hangi tür kitapları seviyorsun?
🔎 Polisiye
💕 Romantik
🚀 Bilim Kurgu
🏰 Fantastik
📖 Klasik
🧠 Kişisel Gelişim
🏛️ Tarih
😱 Gerilim
Furuğ babaevine veda ediyor; soğukta buharlaşan nefesler, karların soğutamadığı kordan acılar eşliğinde . . . Furuğ çocukluğuna veda
ediyor. Gönlünce gülemediği bahçeye. Kaçıp kurtulmak istediği eve veda ediyor. Çiçekleri hep solan, balıkları hep ölen, gülüşleri eriten,
ağlayışları yankılayan bahçeye veda ediyor. İçinde ukde kalanlarla
buz tutan havuzlarına veda ediyor. Babasının öfkesine veda ediyor.
Annesinin kurallı sesine, damdaki karlara veda ediyor. Çiçeklerin soluşuna veda ediyor. Feri'nin kederli bakışlarına, Puran'ın kabullenmişlikle
yosun tutan cümlelerine, Mehran'la Mehrdad'ın uzak
yakınlıklarına veda ediyor. Glorya'sının gönüldaşlığına, Emir'in anlayan, bağrına basan şefkatine veda ediyor. Furuğ, ilk aşkına veda ediyor. Bu evin göğünde asılı kalan Perviz'in hayaline….
İnsan alıştığı gibi sürüp gidecek sanıyor
ya şu hayatı, gaflet içindeyiz sürekli. Gaflet içinde olmasak nasıl yaşardık? Ne bileyim . . . Belki de yaşayabilmek için ihtiyacımız var
gaflete. İç çekiyor, gözlerinden damlalar yuvarlanıyor.
Bir toprağı sevmek demek yalnızca orada geçirdiğin iyi, güzel günleri sevmek değildi. Burada parçalanıyor, dibe sürükleniyor, kendi karanlığına çöküyordu ama yine de Almanya'daki gibi uğuldayan bir ıssızlık hissetmemişti hiç.
Şahi, insan aramadığını bulduğunda
zamanın bütün çatlakları birden o anlamla tıkanıyormuş
da zaman, hiçbir yere akamadan o anda birikip kalıyor, yoğunlaşıyor,
başka bir hale geçiyormuş meğer ve meğer içimizde ne çok
ağırlık varmış da bir anda hafif, hafif, daha da hafif olabiliyormuşuz