Affetmeye çalıştığım kişi Annem olunca hem çok zorlandım hem çok üzüldüm. Kâh yerine koydum kendimi, kâh ağladım. Ben yürekten affettim seni. Böylece yaşama tutundum, böyle özgür bıraktım ikimizi. Hem bunu çok hak ettiğin için hem de başka türlüsü elimden gelmediği için. Ama birçok şey başka türlü olabilirdi Anne.
Kendimi olduğumdan on yaş daha büyük hissediyordum. Çok fazla şey biliyordum.İnsanların en kötü, en çaresiz, en umutsuz, en bencil hallerine şahit olmuştum. Ve bu bildiklerim beni ürkütüyordu. Bu yüzden gülümseyip başımı sallamayı, hissetmediğim duyguları göstermeyi öğreniyordum. İçimin paramparça olmasına rağmen, herkes gibi görünmeyi öğreniyordum.