Burcu Dağlı
@Burcusbook
52 okur puanı
Kasım 2025 tarihinde katıldı
Bir insan kendi hikâyesinin kahramanı olduğunu ne zaman fark eder?
Sıradan bir otobüs yolculuğuyla başlayan hikâye, bizi 2000'li yıllardan alıp 1890'ların İstanbul'una götürüyor.
Galata'nın, Beyoğlu'nun ve Üsküdar'ın sokaklarında dolaşırken yalnızca geçmişin izlerini değil, karakterlerin iç dünyalarındaki kırılmaları da keşfediyoruz.
Bu kitapta en çok dikkatimi çeken şey, insanın zamanla kendine bile yabancılaşabilmesi oldu.
Bazen yıllarca taşıdığımız yüklerin farkına varmıyoruz. Bazen de geride bıraktığımızı sandığımız geçmiş, hiç beklemediğimiz bir anda yeniden karşımıza çıkıyor.
İstanbul ise bu hikâyede sadece bir şehir değil; her sokağıyla yaşayan, nefes alan ve anlatıya eşlik eden bir karakter gibi...
Benim için olaylardan çok hislerin ve sorgulamaların ön planda olduğu bir kitaptı. Yer yer yavaş ilerlese de geçmiş ve bugünü iç içe geçiren atmosferiyle beni hikâyenin içinde tutmayı başardı.
Kitabı bitirdiğimde aklımda kalan soru şuydu:
"İnsan gerçekten geçmişinden kaçabilir mi?"
Sizce insanın en zor yüzleşmesi geçmişiyle mi, yoksa kendisiyle mi olur?
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Aşk, intikam, geçmiş sırları ve tehlikenin iç içe , temposu yüksek bir kitap arıyorsanız… buyurun efenim, bugün sırada Son Nefese Kadar var.
Her şey, Mısra’nın Baybars Holding’e staj görüşmesine gittiği gün başlıyor. Sıradan olması gereken o gün, patlayan bir bombayla birlikte büyük bir kaosa dönüşüyor. İşte tam o anda yolları Cesur Baybars ve Mısra ile kesişiyor.
Cesur; güçlü, sert ve geçmişinin yükünü taşıyan bir adam… Mısra ise cesaretiyle dikkat çeken, güçlü ama kırılgan yanları olan genç bir kadın. Ölümle başlayan karşılaşmaları, zamanla tutkulu ama bir o kadar da zorlu bir aşka dönüşüyor.
Fakat bu hikâyede aşk tek başına yeterli olmuyor… Geçmiş sırları, aile hesaplaşmaları, yanlış anlaşılmalar ve güven sorunları ilişkilerini derinden sarsıyor.
Son Nefese Kadar, bana göre kusursuz bir aşk masalı değil; acının, öfkenin, kırgınlığın ve vazgeçememenin hikâyesi. Okurken hem karakterlere kızdım hem de yaşadıkları duyguyu iliklerime kadar hissettim… Oldukça akıcı ve duygusal bir anlatımı vardı. Kurgusu çok çok iyi ilk sayfadan sizi içine çekiyor ve elinizden bırakamıyorsunuz. Kızıl Kraliçe ve Kral'ın aşklarını okumak çok güzeldi. Tavsiyemdir. 
Her Ay Okuyanlar Kulübü
Her Ay Okuyanlar Kulübü
“Kızların, analarının kaderini yaşayacağı söylenir…”
Peki ya insan kendi yazgısını değiştirebilir mi?
Yazgı, okurken bana güçlü kadın hikâyelerini neden bu kadar sevdiğimi tekrar hatırlatan bir kitap oldu.
Hatice’nin küçük yaşta başlayan evliliği, daha iyi bir hayat umuduyla İstanbul’a uzanan yolculuğu ve hayata karşı verdiği sessiz mücadele… Ardından Reyhan’ın dostluk, aşk, kırgınlık ve ihanetle şekillenen hikâyesi… Sayfalar ilerledikçe yalnızca bir ailenin hayatını değil, nesilden nesile taşınan yaraları ve kadınların görünmeyen yüklerini de okuyorsunuz.
En çok sevdiğim şey ise karakterlerin kusursuz olmamasıydı. Kırılıyorlar, yanlış seçimler yapıyorlar, yoruluyorlar… Ama yine de hayata tutunmaya çalışıyorlar.
İçime dokunan kadın hikâyelerini okumayı hep sevmişimdir. Özellikle her şeye rağmen dimdik kalmaya çalışan kadın karakterler beni her zaman etkiler.
Yazgı da tam olarak böyle bir kitaptı benim için… Anne-kız ilişkileri, kader, fedakârlık, dostluk, hayal kırıklıkları ve yeniden başlayabilme gücüyle harmanlanmış, duygu yükü yüksek bir aile romanı.
Hüzünlü ama içinde umudu da taşıyan bir hikâye okumak isteyenlerin sevebileceğini düşünüyorum.
Her Ay Okuyanlar Kulübü
Her Ay Okuyanlar Kulübü