Burcu Boztepe
@Burcusenaa
Bana hiçbir zaman kötülük yapmayacak, hırpalanmama da göz yummayacak birinin yanında olduğum için rahattım. Ruhumun yalnızlığını keşfeden ilk öğretmen o olmuştu. Gözleri hüzünden ve kayıtsızlıktan başka birşey yansıtmayan, anlaşılmamış çocuğun üzüntüsünü ilk keşfedendi. On bir yaşımın mücadelesinin herşeyini biliyordu. Yetiştirilmek üzere zengin ve erkek çocuğu olmayan bir adama verilen yoksul bir çocuğun öyküsünü ... Güneşin, özgürlüğün ve haşaralıkların egemeni, yeni bir aileye bağlanan, kaçınılmaz bir biçimde yitirilmiş, görmezden gelinmiş, unutulmuş bir sokak çocuğunun bir anda yerinden yurdundan edilmesini... Kaç kere benim ufak tefek sorunlarımla ilgilenmemiş miydi? Kaç kere gözyaşlarımı silmemiş, çok uzaktaki sokağıma, erişilmez mahalleme dönmemin olanaksızlığını göstererek beni avutmamış mıydı? O, evet, beni ilk keşfeden ve koruyan kişi.
"Çünkü dünyanın en iyi insanısın. Senin yanındayken beni kimse azarlamıyor ve gün ışığının yüreğimi mutlulukla doldurduğunu hissediyorum."
... ama bu gece aramızda çocuk olmadığını biliyordu. Hepimiz büyüktük. Küçük küçük parçalarla, aynı üzüntüden payını alan büyük ve üzgün kişiler.
