O gülümsemeler zaman kazandırmıştı; hayatı yavaş yavaş kabul etme zamanı, yalpalasa da, hata yapsa da ilerleyebileceğine dair kendine inanabilmesini sağlayan zamanı…
Yaşamı kolaylaştıracak yöntemlerden bahseden insanlar, bu yöntemleri bilmeyen kişilere kıyasla hayatın içinde daha çok debelenen insanlardı. O kadar tükeniyorlardı ki, artık tükenmek istemedikleri için sürekli farklı yollar bulmaya çalışıyorlardı. Hayata katlanma yolları, yaşamaya devam etme yolları…
Çaresizlik. Usanç. Boşluk hissi ve hiçlik… Bunlar bir kez kapıldın mı kendini kurtarmanın zor olduğu duygulardır. İçinde su olmayan bir kuyuya düşmüşsün de yüzünü dizlerine gömmüş oturuyormuşsun gibi hissettirir. Bu dünyanın en anlamsız varlığı senmişsin zor zamanlar geçiren tek kişi kendinmişsin gibi gelir.