Okuyanbiri
@BurcuuTk
89 okur puanı
Ekim 2021 tarihinde katıldı
Sevgilisine mezar alabilmek için böbreğini satıp kısa süre sonra ölen bir genç…
Evladını okutabilmek, geçinebilmek için gece vardiyasından döndükten sonra, dinlenmek amacıyla yıkım kararı verilen evlerin içinde uyuyup can veren bir çift…
Ömrünü sokakta bulduğu bebeğe adayan; bir gün, bir hata ile onu terk etmek maksadıyla taşın üstüne bıraktığı evladını anlayabilmek, hissedebilmek için yine o taşın bulunduğu yere gidip orada hayatını kaybeden bir baba… Gerçek bir baba.
Babasını sokak sokak ararken, karnını doyurmak için girdiği lokantada; çok sevdiği eski eşinin gazetede yer alan ölüm haberini okuyup zehirlenerek yaşamına veda eden bir adam…
Ölüm; her zaman, her yerde ve bizimle.
Yedi güne sığdırılan, işte o ömür…
Ve… ölümün; acı, tatlı, gerçek ve ütopik haliyle anlatıldığı o dokunaklı eser.
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
En beğendiğim Luzern oldu çünkü sıkça şahit olduğumuz konulardan biri.
Galiba hiçbir zaman sona ermeyecek toplumsal bir sorun bu.
Bir yanda zevkle şarabını yudumlayanlar, diğer yanda ise aylarca çalışıp ancak adam akıllı karnını doyurabilecek bir kesim…
Peki, suç kimde? Tepemizdekilerde mi, yoksa tepeden bakanlarda mı?
Yazar aşağılanan kişiyi, gayet realist bir biçimde kaleme almış.
Bu durum hep böyle devam edecek; peşimizi bırakmayacak bu illet.
1800’lü yıllarda yaşanan bu olay, yüzyıllar sonra kişi ve mekan farklılıklarıyla yine karşımıza çıkacak gibi görünüyor.
Her çocuğun, gencin, yetişkinin, yaşlının; kısacası tüm insanlığın okuması gereken tam bir başucu kitabı.
Okurken, çalışırken, bir şeyler başarmak isterken izlememiz gereken yol tam da bu şekilde olmalı.
Okuduğumuzda sadece meslek sahibi olmak ya da daha yüksek maaşlı bir yerde, iyi bir pozisyonda çalışmış olmayacağız; doğrunun ve yanlışın ne olduğunu, adaleti nerede ve nasıl sağlayacağımızı, en önemlisi de nasıl daha iyi bir insan olacağımızı öğreneceğiz.
Bu yüzden hayat, okumak kadar güzel olur okuyunca.
Sevmek; acılı, sancılı çocuk iken büyüyerek sevmek.
Severken korumak; laf etmemek, ettirmemek.
Mutluluğuna ortak olup onunla gülebilmek.
Sevgini resimlerin ile zarif bir hatıraya dönüştürmek.
Cemile’den çok Seyit’in hikayesi ve Cemile’den ziyade, Seyit’in aradığını bulup gitmesi.
Anadolu’dan, geçmiş zamandan bir örnek ama maalesef geçmişte kalmayan bir gelenek…
Nesilleri tükenmedi, tükenmeyecek!
Her zaman karşımıza Abdi Ağa, Arif Saim gibi zalim, soysuz kişiler çıkacaktır.
Dilerim, onların karşısında duracak İnce Memed’lerin sayısı bol ve bereketli olsun.
Gücü, dini, devleti, mertebeyi zulümle, çıkarı uğruna kullanan herkesin başına gelmesi dileğiyle…
