Burcu
@Burcuwu
Linton’a olan aşkım ağaçların yapraklarına benziyor. Kışın gelip ağaçları değiştirmesi misali, zamanın da bu aşkı değiştireceğini çok iyi biliyorum… Ama Heathcliff’e olan aşkım toprağın altındaki kayalar gibi… Pek göremediğimiz ama gerekli olduğunu bildiğimiz kayalar.
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Her şey yok olup kaybolsa, geriye sadece bir o kalsa ben de var olmaya devam ederdim. Ama her şey yerinde kaldığı halde sadece o yok olsa, bu koca evren başıma yıkılır, varlığımı sürdüremezdim.
Benden daha fazla ben olduğu için seviyorum onu. Ruhlarımız neden yapılmış bilmiyorum ama onunkiyle benimki aynı.
Zindanda yatan için zindandaki örümceğin çekiciliği, köşkte oturan için köşkteki örümceğin çekiciliğinden farklıdır.
Aristo ve Dante Dünyanın Sularına Dalıyor Kitap İncelemesi1000k
Sanırım ilk kitabı çok sevdiğim için bu kitap benim için çok büyük bir hayal kırıklığı oldu. Hayal kırıklığımı açıklamak için elime kalemimi aldığımdıysa hislerimi ifade etmekte çok zorlandım bu yüzden kitapta beni rahatsız eden noktaları aklıma geldiği gibi biraz plansız yazacağım. (İncelemede spoiler olabilir)
Beni kitapta en çok rahatsız eden nokta kitabın gerçekçi olmamasıydı. İlk kitabı okurken her şey çok gerçek hissettirmişti. Karakterler, kişilikleri, yaşadıkları olaylar, insanlar arasında geçen diyaloglar... (Bir tek sonu aceleye gelmiş ve gerçek dışı gelmişti ama ben yazarın okuyucular için mutlu son yazmayı istediği için sonunun idealize edilmesini çok umursamamıştım.) Fakat bu kitapta hiçbir şey gerçekçi gelmedi. Karakterlerin hepsi kendilerinin karikatürize edilmiş versiyonlarını oynuyor gibiydi. Her sayfa başı karakterler birbirine “derin” monologlar veriyor ve her bölümde bir kişi ağlıyordu. (Açıkçası ilk kitaptaki durağanlığı ve sakinliği çok seven biri olarak her şeyin bu kadar dramatize edilmiş olmasını çıkacak olan filmler olduğuna inanıyorum.) Karikatürize edilmeye ek olarak kitapta çok fazla idealleştirilme vardı. Yani ilk kitapta sorun olan her şeyin bu kitapta birden çözülmesi beni çok rahatsız etti. İlk kitapta Ari babasıyla sorunlar yaşıyor, konuşamıyorlar sonrasında sanki biri birden bir düğmeye basıyor ve artık çok yakınlar ve adam susmak bilmiyor. Ari arkadaşlarıyla sorunlar yaşıyor ve birden sihirli bir biçimde tüm sorunlar çözülüyor. Ari çok fazla arkadaşı olmayan yalnız biri (ve yalnız olmayı seviyor) sonra bir klik daha ve aslında Ari herkesin arkadaşı olmak istediği biri. Bu da beni sevmediğim bir diğer noktaya getiriyor, bu da kitapta umurumda olmayan birçok karakterin olması. Yazar tüm kitap boyunca hikayeye hiçbir katkısı olmayan