Ne acıklıdır, acının sağalmasını unutuşta aramak, geçmişi bütün parlaklığı ve ıstırabıyla ruhumuzdan çıkarmak o solgun unutuluşlar bahçesine bırakmak, geçmişte yaşamak istediklerimizin asla yaşanmayacağını kabullenmek, çaresizliğe boyun eğmek.
Ne kadar kalabalık bir yalnızlığa sahibiz. Ne yana dönsek kendimize çarpıyoruz.
Özlemeyi hep iyi bildim.
Kavuşmakta ise hep acemiyim.