insanları değiştirmeye çalışmıyorum. Bir süre sabrediyorum, anlatıyorum. Sürekli vazgeçmeden birilerine bir şeyler anlatırken buluyorum kendimi. Olmadığı vakit çıkıyorum sessiz sedasız hayatlarından. Çünkü bilirim; içleri çöplük olmuş insanların kalbinde çiçek açmaz.
Büyümek için etrafında bulduğu her şeye sarılan sarmaşıklar gibi, birine dayanmak, birini sevmek istemişti fakat çevresinde kimse ondaki bu ihtiyacı karşılayamamıştı.