En dara düştüğün, artık kaldıramayacağını düşündüğün anda birden bir umut ışığı doğuyordu. İşte hayat karanlıkların içinde yarattığı aydınlıklarla bizi kendisine bağlıyordu. Hayat varsa umut hep vardı.
İzin verilmeyen duygular, yaşanan olayı hatırlatan en ufak bir sökük bulsunlar hele. Senin içinden habersizce hatta sinsice dışarı çıkıyorlardı. Oysa suçlarken bulduğun karşındaki, senin bir yansımandan başka bir şey değildi.