Büşra Baykuş
@BusraBaykus
Felsefe
200 okur puanı
Mayıs 2020 tarihinde katıldı
“Sonlu olmak korkunç mu?” sorusuysa… sanırım hem evet hem hayır.
Korkunç tarafı şu:
İnsan sevdiği şeyleri kaybetmek istemiyor.
Bir gün son kez sarılacak olmak, son kez kahve içmek, son kez birinin sesini duymak… bunu düşünmek bile ağır gelebiliyor. Çünkü bilinç sahibiyiz; geçiciliğin farkındayız.
Ama bir yandan da, tam bu yüzden sevgi bu kadar yoğun hissediliyor olabilir. Eğer her şey sonsuz olsaydı belki hiçbir şeyin kıymeti olmazdı. “Bir gün bitecek” bilgisi bazen acı veriyor ama aynı zamanda:
“Öyleyse şimdi sarıl.”
“Şimdi sev.”
“Şimdi hisset.”
diyen şey de o.
Bence hayatın en zor yanı şu çelişki:
İnsan hem anlam arayan bir varlık, hem de evren karşısında çok küçük olduğunu bilen bir varlık. O yüzden bazen bir anda güzellik hissediyorsun, sonra bir boşluk geliyor. Bu çok insani bir dalgalanma aslında. Özellikle düşünen, hisseden ve kendini gözlemleyen insanlarda daha yoğun oluyor.
Evde olmak, kitaplarının arasında olmak ile aynı anlama geliyor bana. Ruhuma huzur veriyor, büyüteceğim sizi, büyüyeceğiz.
Dünya çıkar yuvası,
Nerede gerçek sevgi tanıkları.
Ruhum geçmişte bir sanatçı,
Özümü bulmada yok
Gönlümün tanıkları.
Geçmişten gelen bir şiir mi olsan
Yazılmamış bir kafiyeye mi ait olsan
Nedir gerçek sevginin, adımları
BB.
ŞansŞiir
Hayatımın son notasıydı
Yoncalaşmış eski plaktan
Cümlelere dökülmüş birkaç anı
Veda edilmeye bile yeltenilmemiş birkaç satır
Güneşin batışı yahut doğuşu
Hangisi daha etkileyicidir ki
O anda çalsın şarkılar
Veda edilmeye bile yeltenilmemiş birkaç yaz
Dizelerden uzakta, hayallerde
Öğrenebilir miydik acaba yaşamayı birkaç romandan
Veda edilmeye bile yeltenilmemiş birkaç insan
Hangi akşamların huzur içinde vuku bulur
Ki gözyaşların hangi semtlerden akar bir nehri bulur
Oysa yeni öğrenmedik mi birkaç adım atabilmeyi veda etmeden,
Hemen önce;
Çiçeğe rakı koyun,solmasın.
BB.