Büşra Canpolat
@BusraCanp
Puan vermedi·266 syf.··
Beğendi
·2020 4. kitabı
·11 günde okudu
·Okunma: 22 Nisan 2020 21:14
Distopik bir kitap olan Cesur Yeni Dünya’ da artık insanların şartlandırılmış bir mutlulukla, yaşamlarında “sorgu” eylemi olmadan fikirsiz bir şekilde yaşadıklarını görüyoruz.
Aile, felsefe, kültür, sadıklık ve bizlerin bildiği mana ile ahlakın olmadığı bir dünya burası. Anne- baba kavramı oldukça garip karşılanıyor çünkü insanlar kapsüllerde oluşturuluyorlar ve dünyaya bu şekilde geliyorlar.
Kitaptan çıkartabildiğim en derin anlam: fikirleriniz, sorgulamalarınız olmadan bir bireyden çok robotsunuz. Evet belki sorgulamalar olmadan salt bir mutluluğa ulaşmak mümkün... Ama mutluluktan anladığımız ne ? Uyuşturulmuş zihinlerle elde edilen mutluluğun gerçek olduğu kanısında değilim. Mutluluk belki de verilen uğraşlar, edinilen tecrübeler sonucunda geriye baktığımızda o ana ne şekilde geldiğimizi gördükten sonra hissedilen sükunettir, huzurdur... 
Cesur Yeni Dünya
Cesur Yeni Dünya
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Amok koşucusunu üstlenen karakterin belli birtakım egolarından dolayı (belki de haklı egoları) ona ihtiyacı olan bir kadına konuşma şeklinden dolayı ve ona bir şekilde nefretle beraber çekim duyduğundan yardım etmiyor. Aslında bu kadında belki kibrinden dolayı her ne kadar yardıma ihtiyacı olsa da bunu açık yüreklilikle dile getirmiyor. Bu iki karakterin ego çatışmaları yüzünden kadın ve karnındaki bebeği yitip gidiyor...
Kitaptan çıkardığım en kıymetli sonuçlar; bazen egomuz lüzumlu da olsa sonucu pek iyi yerlere gitmiyor. Eğer ki egomuzu kullanıyorsak bunun arkasında sağlam durabilecek şekilde olmalıyız. Baş karakterimiz bu egonun arkasında sağlam duruşu gösterememesinin de etkisiyle olayları çıkmaza sürükledi ve bir nevi felakete sürüklendi...
“Zannediyorum ki insan her şeyi içine atınca kendini boğuyor.”
Kitap daha ilk başlardan kaleminin çekiciliğiyle beni kendine bağladı. Portre objesi kitapta ütopikleştirilerek anlatılmış olsa da gerçek hayatta vicdanı veyahut ruhumuzu temsil ediyor olabilir. Dorian büyük bir kibirle portresine bağlandı, kötülükler yaptıkça portresi değişti ama Dorian değişmedi. Kitaptan çıkardığım en kıymetli sonuçlar: bir insan ne hata yapmış olursa olsun bunu ‘samimiyetle’ kendine itiraf etmeli, pişmanlıklarına; riya, kibir bulaştırmamalı. Bunu yaptığı takdirde iyileşeceğini sanmasına rağmen ruhu iyileşmez daha da kararır.
Dorian güzelliğine körü körüne bağlıydı ama işlediği kötülükler ruhunu kararttı, vicdan denen şeyi elinden aldı...
