Ah bilseniz, dünden beri bugünü nasıl bekledimdi.. Dün gece o kadar mutluydum ki.. Sabaha kadar uyuyamadım.. Sanıyordum ki bugün büsbütün başka olacak.. Daha.. Bilmem, fakat gördünüz ya, hiç.. O da geçti, hep geçecek.. Hep geçecek.. İşte böyle..
Ve birden buradan, ondan, onun bu melek gözlerinden, bu peri sesinden uzak kalınca, nasıl çocuğunu gömmüş anneler gibi yanar bir yürekle kalacağını hissederek, bir derin sızı duydu ve pişman olarak yüreğinin içinden. ”Ah kal deseler…”
“İnsan gariptir, nasıl birbirine alışıyor” diyordu.